Intervals, het geesteskind van Aaron Marshall, is met Circadian toe aan het vierde full-length album. Zoals te doen gebruikelijk opereert de band zonder vocalen en met instrumentale metal is het bereik per definitie gelimiteerd. Het is nou eenmaal zo dat het merendeel zijn portie metal niet zonder zang wil consumeren. Desondanks geniet de Canadese band inmiddels enige bekendheid; in ieder geval in de prog-scene. En dat is terecht. Bekendheid gaat alleen wel gepaard met verwachtingen. Zo kijkt men nieuwsgierig, maar ook verwachtingsvol uit naar de opvolger van The Way Forward uit 2017.
Wie geen geduld op heeft kunnen brengen tot het album in november eindelijk het licht ziet, heeft ongetwijfeld de opener 5-HTP al wel beluisterd. Zo niet, dan kan dat hieronder alsnog. 5-HTP is de afkorting van 5-hydroxytryptofaan, een natuurlijk aminozuur en een precursor van serotonine. Nou vraagt u zich wellicht af wat dat ertoe doet, maar er is een verband. Want het stofje zou helpen tegen slaapstoornissen. Daarmee komen we gelijk weer uit bij de titel van de plaat, de dagcyclus, oftwel het slaap-waakritme. Zie hier, verband! En het gaat nog verder, want er kan, zij het met een beetje fantasie, ook een link met de bandnaam gelegd worden. Daarnaast ontwaren we wel meer verwijzingen naar de wetenschap in de tracklist, maar een duidelijk thema lijkt te ontbreken.
Muzikaal maakt dat natuurlijk weinig uit. Het draait allemaal om meneer Marshall en zijn poppy benadering van progressieve, instrumentale metal. En wat dat betreft zit het wel snor. Daar hoefde u zich met deze snarenkunstenaar vanzelfsprekend geen zorgen over te maken, maar hij bevestigt met Circadian eens te meer dat hij het kunstje beheerst. Stuk voor stuk zijn de tracks op Circadian stabiel, sterk, ronduit vermakelijk, maar ook interessant. Hoewel er namelijk allerlei muzikale trucs uitgehaald worden, blijft Marshall goed te volgen.
Het fundament daarvoor wordt gelegd door de ritmesectie. De toegevoegde waarde van een goede drum/bas-basis wordt nog wel eens onderschat door collega-notenkrakers. Maar er is niets zo belangrijk als een goede ritmische basis en dat realiseert Marshall zich terdege. De luisteraar heeft gewoon houvast nodig om de fretcapriolen te kunnen volgen. Maar het is niet alleen voor de luisteraar belangrijk, want het biedt Marshall zelf de ruimte om zich uit te leven. Win-win dus. Het laat zich dan ook raden dat hij zowel bas als drums heeft uitbesteed.
Hij heeft de hulp van Nathan Bulla (drums/percussie) en Jacob Umansky (bas) ingeroepen en zij lijken precies te beseffen wat hij nodig heeft. Ze spelen interessante, ritmische patronen zonder daarbij het doel uit het oog te verliezen en het doel is het liedje. Er is dan ook altijd een rode draad te vinden. Ze bieden de luisteraar houvast. Het is altijd duidelijk waar 1 is. Zonder echter te vervallen in monotonie, want ook hierin varieert de band. De ene keer door een duidelijk geaccentueerde backbeat, de andere keer zijn het de bekkens die de 4/4 in beeld houden. En zijn het niet de drums, dan is het wel een lekker groovende baslijn.
Dat zorgt ervoor dat de plaat compleet is. Het pallet van Intervals is breder dan dat van meestergitarist Marshall zelf. Circadian is geen narcistische show-off van een getalenteerde fretboard-freak met misplaatste arrogantie. De vernuftige inbreng van zijn compagnons voorkomen dergelijke kwalificaties. Dat blijkt ook uit de samenwerking met andere gitaristen zoals de ervaren Marco Sfogli (o.a. gitarist voor James Labrie) in String Theory, maar ook met opkomend talent Joshua De La Victoria in Lock & Key. Als kers op de taart blaast Antonio Hancock, beter bekend onder zijn artiestennaam Saxl Rose, een fantastische sax-partij in D.O.S.E..
Kortom, genoeg luistervoer voor wie niet gelijk in tranen uitbarst als er eens een keer geen brulboei met een gilstokje ten tonele verschijnt.
Tracklist:
1. 5-HTP
2. Vantablack
3. Luna[r]tic
4. Lock & Key (featuring Joshua De La Victoria)
5. Signal Hill
6. String Theory (featuring Marco Sfogli)
7. D.O.S.E. (featuring Saxl Rose)
8. Earthing
