Animals As Leaders trad al vaker op in Nederland, maar nog nooit in zo'n grote zaal. Daar waar de laatste keer Boerderij ternauwernood uitverkocht was, staat nu zelfs de grote zaal (inclusief balkon) van Patronaat al bomvol als Plini ten tonele verschijnt. En dat is niet voor niets. Want het instrumentale kwartet doet qua techniek weinig onder voor Tosin Abasi. De op jazzfusion geënte progmetal gaat erin als zoete koek, getuige ook de laaiend enthousiaste applausgolven waarmee de band tussen de nummers door overladen wordt.
Meneer Plini himself krijgt bovendien de handen extra op elkaar als hij vertelt dat hij 's middags een heerlijke wandeling door Haarlem heeft gemaakt en daarbij de beste kop koffie van de hele tour gedronken heeft. De droogkloot voegt daar vervolgens aan toe dat "this next song is dedicated to that cup of coffee." En weer volgt er een weergaloos nummer; het houdt maar niet op. Maar dat doet het natuurlijk uiteindelijk wel.
Maar, niet getreurd! Intervals is eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Dat is ook niet zo raar want ten opzichte van Plini vindt er slechts een positiewissel van de twee gitaristen plaats. Dat leidt er dan ook toe dat ook hier het geluid briljant afgesteld staat. Het smerige metalrandje dat op plaat helaas ontbreekt, zorgt hier voor extra intensiteit en maakt het geheel af. Elke noot van nummers als Black Box wordt lustig verzwolgen door het publiek. Bij nadere inspectie blijkt er ook een drummerswissel te hebben plaats gevonden. Maar ook hij weet perfect hoe hij zijn pannenset moet bespelen.
Bandleider Aaron Marshall is niet heel spraakzaam, maar neemt wel even de tijd om de Haarlemse gitaarmaker Aristides te bedanken voor zijn geweldige instrument. Er moeten toch een paar bezoekers (want de Aristidesmannen staan ongetwijfeld in de zaal) overlopen van trots, maar al gauw gaat het kwartet over tot de orde van de dag. En ondanks de personeelswisselingen in de band van de afgelopen jaren is ook dit een retestrak optreden. Nu ze weer zonder vocalist optreden, kunnen we alleen maar méér genieten van de muzikaliteit. Wat een geweldig optreden.
En dan is het de beurt aan meneer Abasi. De ingetogen Amerikaan laat er geen gras over groeien en steekt gelijk van wal met de digitale single Wave Of Babies. Een precisiebombardement aan noten doet alle monden openvallen. Strak, onnavolgbaar snel en dat alles met een briljant geluid. Daar waar Animals As Leaders op plaat misschien wat te geslepen en te poppy klinkt, brengt de band vanavond een lekker smerig metalgeluid.
Er verzuipt echter geen enkele noot in distortion. Publieksfavorieten als Ka$cade (The Joy Of Motion, 2014) en Tempting Time (Animals As Leaders, 2009) brengen menig bezoeker in hogere sferen. Er is weliswaar geen nieuw album om te promoten, maar dat heeft dit drietal ook helemaal niet nodig om het publiek in extase te brengen. Niet in de laatste plaats om te zien hoe het speelgenot na al die optredens nog steeds van het podium afspat.
Vol ongeloof aanschouwen we hoe de vingers van zowel Javier Reyes als Tosin Abasi over hun fretboards vliegen. Alsof dat nog niet genoeg is, doen beide heren even een stap opzij om drummer Mart Garstka zijn gang te laten gaan. En die kans grijpt hij met beide handen aan. Hij gaat helemaal los. Wat een geweldenaar!
De enige teleurstelling volgt dan ook als de standaardafsluiter CAFO vervolgens wordt ingezet. Niet omdat het een slecht nummer is. Integendeel. Het 'meest metal' nummer van het trio tilt het publiek zo mogelijk naar nog hogere regionen in de muziekhemel. Maar daarmee is het wel afgelopen. Animals As Leaders, wat een band. Het is dan ook een drukte van jewelste bij de merchstand als de zaal langzaam leegdruppelt.
