Walter Hoeijmakers krijgt het elk jaar weer voor elkaar om interessante shows naar Roadburn te halen. Zo bood de organisator het publiek vorig jaar de Requiem-show van Triptykon. Een optreden waarbij de band samenwerkte met zangeres Safa Heraghi en het Metropole Orkest onder leiding van Jukka Iisakkila. Speciaal voor deze gelegenheid werd het ontbrekende deel van de drie-eenheid gecompleteerd.

Sinds 1987, toen het eerste deel Rex Irae verscheen op Celtic Frosts Into The Pandemonium, vroeg men zich al af wanneer er een vervolg zou komen. Dat kwam pas in 2006 met Winter op Monotheist. Winter is echter het derde deel. Het middelste deel heeft lang op zich laten wachten, onder andere vanwege het uiteenvallen van Celtic Frost. Er was echter altijd de intentie om het stuk af te ronden. Het overlijden van Martin Ain en H.R. Giger, aan wie het optreden op Roadburn is opgedragen, bracht het completeren in een stroomversnelling.

Hoewel de meesten Rex Irae en Winter al kennen, zijn de nieuwe versies van beide songs beter dan de originele. Met name eerstgenoemde. De nieuwe uitvoering is trager, voller en bombastischer. De gitaarsound is vetter, het drumwerk krachtiger en direct vallen de vocale kwaliteiten van gastzangeres Heraghi in positieve zin op. Aan het slotstuk is minder veranderd. Wel kun je de grotere dynamiek goed waarnemen.

Het middelste deel (Grave Eternal) bestaat uit zes hoofdstukken, die samen ruim een half uur duren. Transition is zwaar en dreigend. De orkestrale partijen, die mede gearrangeerd zijn door Florian Magnus Maier (Dark Fortress, Noneuclid, Alkaloid), staan in tegenstelling tot het geluid in de zaal goed in de mix. Verrassend is de Floydiaanse gitaarsolo van V. Santura. De kolos vervolgt met het experimentele tweede deel met strijkers, kerkklokken en slagwerk die de spanning verder opbouwen.

Elk deel van Grave Eternal heeft weer andere elementen die eruit springen. Neem het derde hoofdstuk, waarin percussie en bas de boventoon voeren, of het vierde, waarin de strijkers voor een rustpunt zorgen. Het meest memorabel is het zesde hoofdstuk. Daarin heeft een melancholische leadgitaarpartij de leiding, welke wordt afgewisseld met subtiele, hemelse zang en een blazerssectie.

Requiem is een prachtige registratie van een bijzonder optreden. De moderne productie laat veel ruimte voor het filmische karakter en de emoties van de composities die tragiek ademen. De muziek neemt je daardoor mee op reis en houdt je aandacht er goed bij. Het ambitieuze project is na vele jaren eindelijk in zijn geheel vastgelegd en op het resultaat Thomas Gabriel Fischer en alle andere betrokkenen zeer trots zijn.

Tracklist:
1. Rex Irae (Requiem, Chapter One: Overture)
2. Grave Eternal (Requiem, Chapter Two: Transition)
3. Winter (Requiem, Chapter Three: Finale)