Tot mijn grote verrassing moet ik zeggen dat er veel veranderd is tegenover hun debuut cd. Geen lange instrumentale gedeeltes en geen instrumentenmasturbatie meer. Neen, deze keer heeft de band gekozen voor een agressieve rechttoe-rechtaan stijl. Het album begint met vier nummers die niet langer klonken dan vier minuten en die erg refreingericht zijn. De muziek is volgepompt met harde en snelle gitaarriffs. De keyboardlijnen zorgen deze keer meer voor extra verfraaiing en plaats van als leadinstrument te fungeren. Zanger Erik Blomvist is nog maar 23 jaar maar heeft al jaren een dijk van een stem Agressief, gevoelig, zeurachtig, tegendraads: hij kan echt alles aan.
Persoonlijk ben ik toch wel blij dat deze zeven heren hun muzikale koers hebben aangepast. Commercieel gezien zal het hun geen windeieren leggen (ze kunnen nu mikken op een groter publiek) en ook live zullen deze nummers beter overkomen dan de progressievere nummers van het debuut. Het is nu eenmaal een feit dat er veel saaie progmetalbands zijn die prachtige dingen uit hun instrumenten kunnen toveren maar die niet echt goede en compacte composities uit hun duimen kunnen zuigen. Platitude bewijst dat ze het alle twee kunnen op dit uitstekende power metal cd'tje dat progressieve en neoklassieke invloeden bevat. Luister maar eens naar opener 'Dark mind' of 'Oblivion' en trek zelf je conclusies.
Tracklist:
1. Dark mind
2. Trust
3. Oblivion
4. Haleyon days
5. Catch 22
6. Avalon farwell
7. Skies of Xenon
8. Falling
9. Aeronautica
10. Endless
11. Starlight
.jpg){kind=small}
