Five Finger Death Punch mag zich tegenwoordig rekenen tot de grootste acts onder de mainstream metal. Het is een kwestie van tijd voordat de formatie de headlinerposities gaat innemen op de grote festivals. Ondertussen blijft de muzikale kwaliteit die de groep voortbrengt een punt van discussie. Waar de groep aan de ene kant massaal omarmt wordt door fans, wordt deze aan de andere kant evenveel vergruist door mensen die niets met Ivan Moody en zijn bandmakkers op hebben.

Het volk met een kritische noot werd het ook niet heel erg moeilijk gemaakt de laatste jaren. Turbulente uitspattingen zorgden voor chaotische concerten en daarnaast was het songmateriaal op de laatste platen ook lang niet denderend. Toch wist Five Finger Death Punch op zijn laatste album And Justice For None (2018) de weg weer wat omhoog te vinden. Op het nieuwe plaatwerk F8 laat de formatie horen nog steeds op deze route te bevinden en zodoende brengt de band zijn sterkste plaat sinds The Wrong Side Of Heaven And The Righteous Side Of Hell, Volume 1 (2013) uit.

Het valt op dat het songmateriaal beter in elkaar steekt en dat de muzikanten om vocalist Ivan Moody heen meer te doen krijgen. Vooral gitaristen Zoltan Bathory en Jason Hook vallen positief op. Naast de standaardriffs weten ze de luisteraar te trakteren op aangename solo's en interessante gitaarpartijen in de tracks. Dit zorgt voor een verfrissing in het geluid van Five Finger Death Punch en ook dat er naast het gebruikelijke stampwerk instrumentaal meer te beleven valt. Daarnaast weet ook nieuwe drummer Charlie Engen een goede indruk achter te laten.

Toch blijft de smaakmaker de zanger zelf. Ondanks dat zijn lyrics vaak van bedenkelijk niveau zijn, is zijn zang van hoog niveau. Of hij nou schakelt tussen de agressieve passages of melodieus zingt met zijn cleane stem, hij blijft overtuigen. Het valt ook op dat wanneer de band iets meer experimenteert met zijn sound, het ook boven zichzelf uitstijgt. Zo is het rustige A Little Bit Off een vermakelijke oorwurm. Het zou zelfs op airplay kunnen rekenen als er tekstueel andere keuzes gemaakt werden betreft scheldwoorden. Opvolger Bottom Of The Top is vervolgens het hardste nummer van de plaat en laat Five Finger Death Punch op volle kracht horen en is het beste wat F8 te bieden heeft. Ook songs als Inside Out, Darkness Settles In en To Be Alone klinken prima.

De cohesie tussen de tracks is ditmaal ook beter uitgedacht. Waar de groep eerder kon stranden op teveel platte beukers of teveel emotionele semi-ballads, is de balans hier goed. De gebruikelijke signature sound van de band is alom aanwezig, maar dit keer gaan de heren iets subtieler en doordrachtiger te werk. De hoofdmoot blijft echter wel de problemen die de wereld met Ivan Moody heeft en de wereld met hem. Maar ditmaal weten de rustigere en emotionelere songs ook beter te overtuigen en klinkt het agressievere werk minder banaal als voorheen.

Wie niets met Five Finger Death Punch heeft zal door F8 zijn mening niet veranderen. Wie afgehaakt is door de laatste platen kan dit album echter gerust een kans geven. Het vertrouwde recept is aanwezig, maar het songmateriaal is ditmaal sterker. Daarnaast lijkt de groep te groeien in het experimenteren en biedt hierdoor voldoende afwisseling. Het laat zien dat de Amerikaanse rockers na acht albums nog steeds volop in leven zijn. Waar de band muzikaal door velen afgeschreven leek te zijn, blijkt de koek nog niet op. Verwacht echter nog steeds geen wonderen. Five Finger Death Punch blijft muziek maken die makkelijk in het gehoor ligt en snel te verteren is. Zolang de zalen met bezoekers blijven volstromen, zal het dit ook blijven doen.

Tracklist:
1. F8
2. Inside Out
3. Full Circle
4. Living The Dream
5. A Little Bit Off
6. Bottom Of The Top
7. To Be Alone
8. Mother May I (Tic Toc)
9. Darkness Settles In
10. This Is War
11. Leave It All Behind
12. Scar Tissue
13. Brighter Side Of Grey