Bent u het warme zomerweer ook zo beu? Verlangt u naar de koude herfstdagen, waarin u zich onder het genot van een bitterzoet vloeibaar roesmiddel naar keuze kunt laven aan de melancholische klanken van bands als Katatonia, Sentenced en Lacrimas Profundere? Dan bent u met Pale Season, het tweede album van TheNightTimeProject, aan het goede adres. Deze band, die werd opgericht door Fredrik Norrman (inderdaad, voormalig gitarist van Katatonia en tegenwoordig vooral actief in October Tide), lijkt namelijk als twee druppels water op de oude hoofdband van de beste man. Debemur Morti zag er wel brood in en brengt het schijfje op de markt.

Pale Season biedt het soort onderkoelde melancholie waar Katatonia vooral ten tijde van Last Fair Deal Gone Down (2001) en Viva Emptiness (2003) patent op had. Niet verwonderlijk zijn dat ook de albums waarop Norrman te horen is. Met TheNightTimeProject bouwt hij vrijwel direct voort op de sound van die oude Katatonia-albums. De luisteraar krijgt acht tracks vol druilerige droefgeestigheid op zijn bord, perfect geschikt voor regenachtige raamstaardagen in het aangename schemerduister. Nevelige nostalgie verpakt in bitterzoete tristesse, visueel vormgegeven in een prachtige, gedetailleerde hoes die vooral in vinyluitvoering uitstekend tot zijn recht zal komen.

Na een kalme, sfeerverhogende opener in de vorm van Hound is het de track Rotting Eden die liefhebbers van Katatonia het meest zal bekoren met zijn stemmige, verstilde riffs, die subtiel doorspekt worden met kille elektronica-invloeden. Zelfs zanger Alexander Backlund lijkt het zalvende stemgeluid van Jonas Renkse zo goed mogelijk te willen nabootsen, hoewel hij een occasionele grunt niet schuwt. Met Binary lijkt TheNightTimeProject wel erg aan zelfplagiaat te doen, maar het hierop volgende Final Light is gelukkig spannender door zijn combinatie van fraaie, melancholische gitaarleads en stuwende drumritmes. Backlund kruipt hier wat meer uit zijn schulp en zingt expressiever dan in de vorige nummers, waardoor deze track als een zwaarmoedige variant van Dream The Electric Sleep klinkt.

Op de tweede helft van Pale Season durft TheNightTimeProject iets meer het experiment op te zoeken, bijvoorbeeld door middel van lichte postrockinvloeden. Dat maakt deze helft het sterkst. Twee tracks verdienen een eervolle vermelding. Zo maakt het progressieve, fraai opgebouwde Anti Meridian indruk. Het nummer refereert aan het kalme werk van Opeth door de mooie, korte solo op het hammondorgel, terwijl de subtiele ambient beats even aan de latere platen van Anathema doen denken. Het mooiste nummer op Pale Season is echter het epos Signals In The Sky, een spookachtig, beklemmend nummer dat wordt gedragen door het breekbare stemgeluid van gastvocaliste Heike Langhans (bekend van het magistrale Draconian).

Pale Season zal ongetwijfeld in de smaak vallen bij iedere liefhebber van melancholische klanken. De muziek mag dan niet al te origineel zijn, het geheel wordt wel met bijzonder veel gevoel voor smaak gebracht. TheNightTimeProject biedt wegmijmermuziek pur sang, maar mist wel de echte emotionele diepgang.

Tracklist:
1. Hound
2. Rotting Eden
3. Binary
4. Final Light
5. Embers
6. Pale Season
7. Anti Meridian
8. Signals In The Sky
9. Meridian