Pfff... Een diep in de mix verstopte saxofoonklank hier en een vage trompetscheet daar maken nog geen 'death jazz metal'! Labels en promoters, laten we vooral voorzichtig zijn met al te pompeuze termen en prikkelende beloftes, want voor je het weet slaat bij de luisteraar de teleurstelling toe en is de band er de dupe van.

Wat in het geval van Wayd een goede mogelijkheid is. Het overkwam mij in ieder geval wel. Toen ik de biografie las dacht ik: 'hier is dan die band die ik zoek'. De ingewikkelde structuren en het technisch spel van bands als Cynic, Meshuggah en de latere Death boeien me al lange tijd, maar er moet een nadere fusie tussen jazz en metal mogelijk zijn. Ephel Duath komt in de buurt van wat ik bedoel, maar het moet nog gekker kunnen. Wat dat betreft was Wayd een pijnlijke teleurstelling. Als het eerste blaasinstrument z'n entree maakt zijn we al bij het vierde nummer aangekomen, en dan blijkt ook nog eens dat er louter sprake is van een aanvullende functie. Smeerlappen! Een band als Wayd moet gewoon als progressieve death metal band gepromoot worden, in welk geval de sporadisch opduikende blazers slechts een aangename verrassing vormen en iedereen tevreden is.

Als progressieve death metal band is Wayd namelijk best aardig. De technische composities worden vakkundig uitgevoerd en men vervalt nimmer tot doelloos rondzwerven en instrumentmasturbatie. De heren schrijven opmerkelijk herkenbare nummers met een kop en een staart, en hebben daarmee een aangename balans gevonden tussen complexiteit en compactheid. Van een topplaat kunnen we echter niet spreken; een stellair niveau wordt nergens behaald en de cd heeft de afgelopen weken dan ook meer tijd in de hoes dan in m'n cd-speler doorgebracht.

"Decadance" is een stuk interessanter dan de meeste death metal platen die tegenwoordig van de lopende band af komen rollen, maar er had meer in gezeten. Ik heb het idee dat de hang aan death metal roots een evolutie in de weg staat. Want potentieel is er zeker. Wat zou er gebeuren als deze band de belemmerende aspecten van z'n geluid af zou werpen en zich meer ging concentreren op het fuseren van metal en jazz? Ik kwijl al bij de gedachte.

Tracklist:
1. Decadance
2. Sperm, Milk & Fate
3. Dawning
4. Dust
5. Dreamless
6. Hyperventilation
7. Die Laughing
8. Velvet Deserts
9. Scoundrel Days
10. Dead Gallery
11. Waiting For the Sun
12. Breaking the Ascendence