Het gezelschap, dat vernoemd is naar de gelijknamige personificatie van de eeuwigheid in de Romeinse mythologie, laat op Tales Of The Grotesque een redelijke indruk achter. Dat was op de voorganger ook zo. Opvallend is dat de genoemde verbeterpunten in de recensie van House Of Usher ook gelden voor de nieuweling. Het album is dan ook niet significant anders, beter of minder dan het vorige.
Vooral productioneel laten de oosterburen het nodige liggen. De nummers klinken overgeproduceerd en willen niet echt knallen. Het klinkt iets te gedrukt. De symfonische elementen staan in vergelijking met de gitaar- en krachteloze drumpartijen te hard in de mix en dat zorgt ervoor dat de elementen wat los van elkaar komen te staan, hetgeen afbreuk doet aan het luisterplezier. De gitaarpartijen zijn gelukkig wel levendiger dan op de voorganger. Ze staan bijna volledig in dienst van de zangpartijen en de keyboardklanken en symfonische elementen, die beslist een compliment verdienen, zoals blijkt in onder andere Deus Ex Machina, respectievelijk het begin van The Portrait.
Er is een grote verandering ten opzichte van een paar jaar geleden: Julia Marou is sinds begin vorig jaar de nieuwe zangeres. Haar getrainde, melodieuze stem leent zich vooral voor rustige momenten en pianoballads, zoals blijkt uit haar goede bijdrage in Eldorado. Ze heeft geen groot bereik, maar zorgt met haar aardige zangstem voor veel memorabele refreinen en zanglijnen. Die van Oliver Bandmann is duidelijk van een lager niveau, zoals een paar jaar geleden al aangegeven. Het is onbegrijpelijk dat hij nog veelvuldig te horen is op een Aeternitas-album. Slechts in Deus Ex Machina en het zwierige, semi-akoestische duet Annabel Lee, een van de hoogtepunten, is zijn bijdrage van toegevoegde waarde.
Ontbreekt het de band dan aan ambitie? Durft men geen moeilijke keuzes te maken of risico te nemen? Daar lijkt het op. Hoewel Tales Of The Grotesque geen slecht album is, klinkt het alsof de muzikanten op veilig hebben gespeeld. Zelfs The Experiment doet zijn naam geen eer aan en klinkt relatief standaard en als er al een experiment is (grunts en elektronica in A Case Of Revenge), is dit niet geslaagd. Slechts het filmische Children Of The Darkness springt er qua compositie in positieve zin uit vanwege zijn twists. De overige songs moeten het vooral van een aangenaam refrein hebben, zoals het uptempo The Raven, het poppy The Bells of het gothic-achtige Dream Within A Dream, maar door de bedrukte productie (wellicht een budgetprobleem) wil het geheel maar moeizaam tot leven komen. Meedoen lijkt belangrijker dan winnen voor Aeternitas en hoewel daar niets mis mee is, zal Edgar Allen Poe niet heel enthousiast zijn over deze release.
Tracklist:
1. The Tell-Tale Heart
2. The Raven
3. The Experiment
4. Dream In A Dream
5. Child Of The Darkness
6. Eldorado
7. Deus Ex Machina
8. The Bells
9. The Portrait
10. Eleonora
11. Annabel Lee
12. A Case Of Revenge
.jpg){kind=small}
