Na een aantal jaren trouwe dienst heb mijn mobiel nu maar eens eindelijk vervangen.

"Lekker boeiend", zullen er nu velen van jullie denken. "dat heeft toch geen kont met muziek te maken?". Nee, dat is zo. Ik ben hier dan ook niet om het over smartphones, megapixels of bluetooth-aansluitingen te hebben... Er zit meer achter.

Het ding is namelijk meegegaan naar elk concert, en elk festival.... En de keren dat ik het ding verloren ben in de mensenmenigte zijn ontelbaar. Want tja, doordat het nog een toestel is van voor dat hele touchscreen-slideshow geouwehoer is het nog een aardig klein dingetje, en had het dan ook de nimmeraflatende neiging om op de meest hachelijke momenten uit de broekzak te ontsnappen. En het is er ook aan af te zien - het ding zit onder de littekens. Stuk voor stuk herinneringen, van een getekend verleden vol decibellen en besmeurde biervloeren.

In het beeldscherm staan bijvoorbeeld 3 subtiele krassen, overgehouden aan een Dark Tranquillity concert in Utrecht. Ik zal het nooit vergeten - een crowdsurfreis die me langs het podium en uiteindelijk weer op de vloer bracht, met afrondend het verschrikkelijke besef dat er iets in m'n broekzak miste. M'n wereld stortte ineen, en ineens deed het hele concert er niet meer toe. Terwijl de Zweden op het podium nog bezig waren zocht ik de vloer af... en pas toen de band het podium had verlaten, de lichten weer aan gingen en wat mensen weg waren vond ik 'm weer terug aan de andere kant van de zaal, tussen twee voeten in. Alsof het ding om hulp leek te schreeuwen.

De achterkant is ook lichtelijk vermangeld - een groot litteken van Behemoth in de Baroeg een paar jaar terug markeert de linker achterkant. Men zal het wel herkennen... Je valt achterover in de pit, en ineens is 1 van je zakken leeg. Chaos, paniek en ontreddering, overgoten met een sausje van 'KUT!'. Gelukkig vond ik 'm die avond een heel stuk sneller terug dan toen in Utrecht - maar eer dat ik 'm gevonden had waren er al wat mensen overheen gedenderd, met de uiteindelijke schade als gevolg.

Wonderlijk genoeg is er, ondanks al dat misbruik, nooit echt wat aan kapot gegaan en is 'ie het altijd blijven doen. Nog verbazingwekkender is dat ik 'm ook altijd terugvond - dit in tegenstelling tot 1 van m'n vrienden die op de laatste editie van Speedfest z'n mobiel in de Death Angel pit verloor en 'm vervolgens nooit meer terugzag.

Uiteindelijk besloot ik 'm dus maar beter te beschermen; ik deed m'n mobiel in een sok, die met een musketonhaak aan m'n broek vast zat. En hoewel ik blij was dat het toestel nooit meer uit m'n broekzak ontsnapte betekende dit ook dat er geen verdere herinneringen meer bij konden worden getekend. Weliswaar geen schrikreacties meer of een verhoogde bloeddruk, maar ook geen nieuwe krassen met een verhaal, geen verse butsen met een geschiedenis of nieuwe knopjes die nu net iets harder aangedrukt moeten worden. Voor deze sentimentele klootzak leek een tijdperk ten einde.

Maar toen ik het mobieltje openmaakte om de SIM kaart eruit te halen, bleek dat 'ie nog een laatste erfenis had nagelaten. Nog een laatste, onvoorziene herinnering, die me verrast deed opkijken. Ik verwijderde de achterkant, en overal in de binnenkant zat stof. Vers stof, wat ik er nog niet eerder gezien had. En toen viel het kwartje: het was Belgisch stof, geimporteerd van de laatste editie van Graspop.

[ Terug naar de Artikelen ]

Reactie op Stof zijt gij...
Door VampWithin op 22-09-2011 om 15:56u

Reactie op Stof zijt gij...
Door VQNw6Q3MFk7z op 03-10-2015 om 02:22u

Reactie op Stof zijt gij...
Door VQNw6Q3MFk7z op 03-10-2015 om 02:23u