Zoals de meesten van jullie al hebben gehoord (of nog niet, maar dan is dit een mooie introductie): Elegy is terug! De band die furore maakte in de jaren 90 en, vooral buiten Nederland, meer dan een kwart miljoen (!) platen verkocht. Na ruim twintig jaar werd besloten om de onderlinge banden weer aan te halen en de draad op te pakken. Eind 2023 waren Italië en Nederland aan de beurt, begin 2024 Griekenland en de band had ook nog enkele shows in Nederland, waarna de trip naar de VS (Progpower USA in Atlanta) op het programma stond. De laatste twee shows van 2024 staan gepland in Tokio, Japan. Elegy is twee dagen achter elkaar headliner op het Evoken-festival met onder andere Gloryhammer, Hibria, Derdian, Final Strike, Darktribe, Stranger Vision en Winterage. Bassist Martin Helmantel hield een tourdagboek bij.

17 oktober: na een pittige reis (zeventien uur met een overstap in Shanghai) komen we laat op de avond aan in Tokio, waar we worden opgehaald door de promoter, waarna een helse rit richting hotel volgt. We waren, dankzij de rijstijl van de chauffeur van het busje, meteen weer bij de les! Tot onze verbazing worden we in de hotellobby verwelkomd door enkele fans die daar al geruime tijd op ons stonden te wachten! Een korte nacht volgt en op vrijdag hebben we de dag vrij om Tokio in te gaan. Eerst gaan we met z'n allen naar Ochanumizu Street, de straat die bekend staat om z'n vele gitaarwinkels, waaronder de ESP-shop, gerund door Nori Ishii, die in 1997 ons vergezelde tijdens de tour in Europa met Stratovarius. Het wordt een van de vele ontmoetingen met oud-bekenden en vrienden.

Na wat sightseeing in Shibuya, de drukste wijk van Tokio, waar we ook nog even binnenkijken bij het fameuze Tower Records (zeven verdiepingen met cd's, lp's, boeken en bladmuziek), staat de volgende afspraak alweer op de agenda: Een meeting met de A&R-manager van de platenmaatschappij die ons in 1993 de Japanse hitparades in wist te krijgen, Steve Harrell. "Hoe herken ik je?", vraag ik. "Ik draag het shirt dat jullie me 30 jaar geleden hebben gegeven", krijg ik als antwoord terug. Het blijkt het shirt te zijn dat ik destijds in de I'm No Fool-videoclip draag en inderdaad, dat was duidelijk te herkennen. Hij had het nog steeds ergens in de kast hangen. Steve woont al 41 jaar in Tokio en weet ons op een drukke vrijdagavond binnen te loodsen in een restaurant waar normaal een wachtlijst voor is. Tijdens het diner stuurt Steve nog even een uitnodiging naar Marty Friedman uit naam van Elegy... hij is helaas verhinderd.

19 oktober begint met soundcheck om half tien in de ochtend! Er is door de sponsor van drummer Dirk Bruinenberg (British Drum Company) een drumstel bezorgd dat al netjes opgebouwd op hem staat te wachten en voor mij wordt er in de zaal een Warwick-basgitaar afgeleverd, met dank aan Rutger van Noordenburg (gitarist van Pestilence) en zijn maat Yue Ryu! Dankzij deze twee heren kon ik deze deal afsluiten nog voordat we uit Nederland vertrokken! We werken ons geduldig door de soundcheck, en zelfs Ian Parry's stem is al wakker!

Na de soundcheck was het tijd voor een meet & greet met de fans en werden we precies op tijd genavigeerd naar een ruimte waar een flink aantal mensen stond te wachten om op de foto te gaan met alle bandleden en al hun meegebrachte cd-hoezen, T-shirts en posters te laten signeren. Veel mensen droegen nog de shirts die wij verkochten tijdens onze laatste Japanse tour... 27 jaar geleden! In de middag hebben we nog een paar uurtjes vrij en besluiten we de tempel en gedenkplek van de voormalige keizer en keizerin te bezoeken. Zeer indrukwekkend om in dit park rond te lopen, al is het maar om twee metershoge wanden van sakevaten te zien (de goden drinken namelijk ook alcohol, hoor ik van een goed ingelichte bron).

Bij deze uitstapjes worden we vergezeld door Fumiko Matsumoto en Michiyo Kano. Zij leiden ons rond en zorgen dat we niet hopeloos verdwalen in de drukte van Tokio. Eind van de middag wacht ons nog een verrassing: de uit Milaan afkomstige topfotograaf Fabio Leidi (onder andere Vogue magazine) heeft op het laatste moment een vlucht geboekt om "wat foto's te maken van zijn favoriete band". Die nacht stuurt hij ons zo'n 800 kiekjes van het eerste optreden (bij de tweede show staat hij midden in het publiek).

Om 20:50 uur is het showtime... We stappen het podium op en worden verwelkomd door een uitverkochte Shibuya Stream Hall. Elk nummer wordt luidkeels meegezongen door veelal leeftijdsgenoten, maar ook een opvallend jonger publiek. Vooral gitaristen Henk van der Laars en Gilbert Pot worden door het gitaarminnende publiek op handen gedragen. Al met al een geslaagde terugkeer op Japans grondgebied. Na het optreden volgt een weerzien met veel fans uit het verleden, alvorens we met enige vertraging weer richting hotel gaan. Op tijd, want de dag erna staat ons weer hetzelfde te wachten!

20 oktober begint wederom vroeg. Om 8:45 uur worden we opgehaald in het hotel en volgt weer de soundcheck (zanger Ian slaat een keertje over, te vroeg om te zingen), een meet & greet, ontbijt en weer wat vrije uurtjes, alvorens we terugkeren naar de zaal voor een tweede optreden. Steve Harrell komt ons weer ophalen om een rondje Tokio te doen. Zondag is voor de meeste inwoners van Tokio hun enige vrije dag, dus het is nog drukker! Voor de lunch heeft Steve nog iets speciaals in petto en begeven we ons naar Shakey's Pizza, alwaar we kunnen kiezen uit normale pizza's, maar ook bijvoorbeeld een chocolade-banaan-pizza?!

Om 20:50 uur staan we weer op de bühne. Het publiek is opgewarmd door Hibria en Gloryhammer, en de stemming zit er goed in! Na de introtape stappen we het podium op en de respons van het publiek is oorverdovend. Ian is in topvorm; het overslaan van de vroege soundcheck doet wonderen voor zijn stem. Weer worden alle nummers luidkeels meegezongen en het publiek doet er vandaag nog een schepje bovenop! We besluiten dan ook om wat extra materiaal te spelen en gaan ruim over de geplande speeltijd heen.

Na de show moeten we hierdoor snel onze spullen pakken, omdat de zaal een strikte "curfew" heeft. We constateren dat bijna alle merchandise verkocht is en begeven ons naar de bus die ons naar het hotel brengt. Echter, buiten de zaal worden we opgewacht door een horde fans die, kennelijk geheel volgens Japanse traditie, ons uitzwaaien totdat de bus uit hun zicht is verdwenen. Het blijft toch een heel bijzondere ervaring om hier te mogen spelen. Arigato!

21 oktober, 5:30 uur: lobby call in het hotel! Een korte nacht gevolgd door een lange vlucht weer terug naar Nederland.

[ Terug naar de Artikelen ]