Op het moment dat ik op Dokk'em Open Air arriveer, is Threshold net begonnen. De band is ongetwijfeld een van de rustigste van het weekend, maar weet de voorste rijen van het publiek best op te zwepen met ondermeer Turned To Dust en Watchtower On The Moon van de laatste cd. Ondanks het vroege tijdstip hebben de mannen er zin in en gaat frontman Damian Wilson nog gezellig naar de barrier om de fans ook te laten zingen.

Energiek. Dat is het woord dat het optreden van Madball perfect omschrijft. De New Yorkers zetten vijftig minuten lang het podium in vuur en vlam met een optreden dat slechts enkele rustmomentjes kent. Frontman Freddy Cricien loopt een halve marathon op het podium, terwijl de band in een noodgang klassiekers met nieuw materiaal afwisselt. De hardcorefanaten in het publiek zingen daarbij alles woord voor woord mee en krijgen tegen het einde nog even de kans om dat ook op het podium te doen, zoals het bij een goed hardcorefeestje wel vaker het geval is. Het is nog niet eens avond, maar we hebben al een van de gaafste optredens van de dag te pakken.

Het Zweedse Shining is wat misplaatst op Dokk'em Open Air. Dit is meer een band voor een donker podium in een klein, zweterig zaaltje. De band wordt al aangekondigd als "de allerslechtste band ter wereld" en het lijkt er op dat frontman Niklas Kvarforth daar trots op is. Toch blijkt niets minder waar, want de muziek is wel erg goed. De progressieve black metal die uit de instrumenten voortkomt is namelijk erg prettig en de muzikanten blijken uitstekend hun instrumenten te beheersen. Zelfs de zang van Kvarforth past perfect bij de nummers. Toch is het vooral het imago dat de band parten speelt. Kvarforth is namelijk gewoon een lul die constant het publiek aan het beledigen is. Het hoort erbij, zullen we maar denken. Toch heeft de Zweed nog wel redenen om echt boos te zijn. Tijdens een van de nummers zijn er wat technische problemen en valt een versterker uit, wat veel gescheld richting de geluidsman oplevert. Deze staat namelijk doodleuk te ouwehoeren waardoor hij het euvel totaal niet opmerkt. Jammer. Later zorgt Kvarforth nog voor wat gedonder op het festivalterrein, als hij daar met bezopen kop en een fles whisky het publiek wat blijft uitdagen.

Tussen het harde geweld lijkt The Gentle Storm net als Threshold een beetje een buitenbeentje. De band rondom Anneke Van Giersbergen speelt live echter de "harde" versies van de nummers van het album The Diary, waardoor het met de softheid best meevalt. De band staat weer enthousiast op het podium en naast nummers van The Diary komen ook weer ondermeer de publieksfavoriet Strange Machines van Anneke's oude band voorbij, evenals het Devin Townsend-nummer Fallout waarvoor zij vorig jaar de vocalen verzorgde. De band maakt er op het podium een klein uur lang een groots feest van.

Kataklysm heeft een iets te strak schema dit weekend. Vertraging op de vlucht vanuit Canada zorgt er voor dat de band niet op tijd in Dokkum kan zijn. Gelukkig zijn de mannen van Biohazard zo sportief om van plek te wisselen. Het optreden van deze mannen uit Brooklyn, New York staat bijna geheel in het teken van de eerste drie albums, met als uitzondering Vengeance Is Mine van enkele jaren geleden. Dat is niets nieuws, want zo gaat het eigenlijk al sinds de terugkeer van gitarist Bobby Hambel. We krijgen dus alle klassiekers te horen, waaronder Wrong Sides Of The Track, Tales From The Hard Side, Down For Life, How It Is, Howard Beach, de Bad-Religion cover We're Only Gonna Die (From Our Own Arrogance en natuurlijk Punishment. De band is energiek als altijd en het is vooral zanger/gitarist Billy Graziadei die het contact met het publiek zoekt. Enkele malen springt hij van het podium af, en een keer gaat hij zelfs nog op het publiek staan. De rest van de band is ook constant in de weer op het podium, wat er wel voor zorgt dat niet alles even zuiver is, maar de energie spat er van af dus het is de band vergeven.

De mannen van Kataklysm hebben er een lange reis opzitten en dat is helaas te zien. Het duurt even voordat de band er echt lekker in zit, maar het publiek lijkt dat niet te deren. Vanaf de eerste tonen van To Reign Again tot het slotakkoord van In Shadows & Dust is het headbangen geblazen bij deze Canadezen. Daartussen krijgen we vooral materiaal van de laatste paar albums van de band te horen, zoals At The End Of The World en Fire. Ook speelt Kataklysm weer het uitstekende nieuwe nummer Thy Serpents Tongue, van het binnenkort te verschijnen Of Ghosts & Gods.

De keuze voor Candlemass als afsluiter is op papier wellicht een opmerkelijke, maar zodra de band opent met Mirror Mirror is het wel feest. Met een vet geluid speelt de band het veld plat met ondermeer Black Dwarf. Frontman Mats Levén is goed bij stem en weet de nummers van zijn voorgangers goed te vertolken. Natuurlijk is hij geen Messiah Marcolin, maar hij doet het niet onaardig. Bovendien heeft hij een stuk betere podiumuitstraling dan de in 2012 vertrokken Robert Lowe. Helaas is bandleider Leif Edling er niet bij. Hij wordt kundig vervangen door Per Wiberg (ex-Opeth). Als het halfverwege de show begint te regenen komt er een kleine domper op het optreden. Vooral als dit blijft doorgaan haken er toch steeds meer mensen af. Wie wel blijft, ziet een uitstekend optreden van Candlemass.