Laten we beginnen met vaststellen dat een stream geen live-concert is en dat de één de ander niet kan vervangen. Een livestream heeft zowel voor- als nadelen. Je bier is een stuk goedkoper, je kunt lekker onderuitgezakt op de bank hangen en je hebt een schoon toilet (als je tenminste zelf een beetje je best gedaan hebt). Je hebt geen reistijd of -kosten, geen lange mensen vlak voor je neus, geen irritante fotografen die in de weg lopen en ga zo maar door. Met die opgewekte gedachte slingeren we de livestream op ons scherm en verschijnt Wardruna rechtstreeks in de huiskamer.
We loggen ruim voor aanvang in en dan blijkt er al een interview met Einar gaande te zijn. Het kan zijn dat ik het niet goed gezien heb, maar het was handig geweest als er een soort van tijdschema was geweest. Je wil bij een gewoon concert ook gewoon weten wie er in het voorprogramma spelen en hoe laat die beginnen. Gemiste kans. Einar vertelt over zijn muziek en over hoe hij de wereld ziet. Voor wie hem al wat langer volgt, is er wat dat betreft weinig nieuws onder de zon, maar het blijft een fascinerende man en met zijn lange gevlochten sik een bijzondere verschijning.
Dan is het tijd voor het concert. De naar het Engels vertaalde Noorse tekst van het eerste nummer, Kvitravn, verschijnt in beeld. Een terugkerend paradigma. Dat is eigenlijk best tof. Dat werkt bij een live-concert niet. Helaas verdwijnt de tekst te snel om de gelaagdheid te doorgronden en dit zal later een terugkerend euvel blijken te zijn. Maar dan beginnen de Noren echt. Het geluid staat gelijk haarscherp en al snel komen we erachter dat dit niet live is, maar eerder opgenomen. Dat verklaart ook het kraakheldere geluid, dat ook het tweede nummer van de nieuwe plaat, Skugge, tot een kunstwerk verheft.
Ook dat is een voordeel van een gestreamde show, maar het mist wel de natuurlijke flow van een concert. Wardruna bouwt normaal gesproken op naar een climax waarbij je voelt dat het publiek en de band elkaar naar grotere hoogtes brengen. We missen Einar, met zijn uitleg tussen de nummers door. Zijn natuurlijke manier van presenteren wekt op zijn minst de indruk dat hij het niet uit zijn hoofd geleerd heeft. Nu zijn het slechts de Engelse teksten op het scherm die de brug tussen de nummers vormen. Het neemt het intieme weg. Het voordeel is natuurlijk wel dat de opstelling en de aankleding per nummer aangepast kan worden. Helaas is hier slechts een enkele keer succesvol invulling aan gegeven.
Dat gezegd hebbende is en blijft Wardruna heer en meester in zijn eigen vakgebied. Prachtige, loepzuivere vertolkingen van nummers als Bjarkan en Isa spreken direct tot de ziel. Tussendoor wordt ook het eerder genoemde Skald nog aangedaan middels de skaldische versie van Voluspá. Richting het eind is het tijd voor het derde nummer van de eerste plaat, Vindavlarljod, om vervolgens via Rotlaust Tre Fell en Fehu toe te werken naar het traditionele slotstuk Helvegen. Ondanks het ontbreken van de aankondiging blijft het een prachtig en intens nummer.
En dan volgt dus niet het eindeloze, daverende applaus. Niet de staande ovatie zoals bijvoorbeeld in TivoliVredenburg in november 2019, toen Einar zichtbaar geëmotioneerd en zelfs overweldigd was door het aanhoudende gejoel en gejuich. Geen toegift. Geen enthousiast nagepraat en geroezemoes om u langzaam te begeleiden naar de realiteit. Ik weet niet of u op de banken hebt staan juichen, maar hier was het stil. Koud en stil. We moeten maar snel weer echte concerten krijgen. Bij gebrek aan beter is het tof dat dit bestaat, maar deze ontzielde optredens missen dat beetje extra. Die x-factor die maar moeilijk in woorden uit te drukken valt. We hebben desalniettemin genoten en zetten die nieuwe plaat nog maar eens op.
Setlist:
1. Kvitravn
2. Skugge
3. Solringen
4. Bjarkan
5. Raido
6. Voluspá (Skaldic Version)
7. Isa
8. UruR
9. Vindavlarljod
10. Rotlaust Tre Fell
11. Fehu
12. Helvegen
