Om tien over half negen betreden de muzikanten het podium. Naast Ivar en Einar zijn dat Silje Solberg (Hardanger-viool), Håkon Vinje (keyboards), Iver Sandøy (drums en percussie), die op de achtergrond naast elkaar plaatsnemen. Hoewel de muzikanten, die tevens zorgdragen voor de achtergrondzang, niet in de spotlights komen te staan, zijn ze wel degelijk goed te horen. Met name drummer Iver zorgt met zijn twists voor een verrijking van onder meer Fornjot en Nattseglar. Het is een genot om hem aan het werk te zien. Hij brengt samen met de vier anderen een meeslepend klankentapijt van interessante ritmiek, donkere keyboardklanken en bedwelmende vioolpartijen.

Het draait echter om de twee mannen vooraan, waarbij de aandacht vooral op Einar gericht is. Hij slaat in opener Hugsjá op een ritme-instrument en in het erop volgende op een bukkehorn. Vanwege de ritmiek van de gitaarpartijen doet het tweede nummer, WulthuR, aan Pink Floyd herinneren. Daarna speelt hij veelal op zijn talharpa, een snaarinstrument uit de regio van de Oostzee. De eerste drie tracks zijn rustig. Met Skuggsjá, fraai ingeleid op de bukkehorn, gaat het er harder aan toe en is de lichtshow dynamischer.

De heren vertellen tussen de nummers door over het begin van hun samenwerking in 2014 en over de speciale band met Nederland. Als Roadburn aangehaald wordt, waarvan de heren in 2015 curatoren waren, klinkt er gejuich. Verder vertellen ze over verschillende cycli en waar de teksten over gaan. Zo gaat Hugsjá helemaal terug naar de tijd voordat er geschreven werd. Daarvoor ging het duo in het westen van Noorwegen op zoek naar sporen. Ze vertellen over de diversiteit in de cultuur van Noorwegen. Mensen kwamen vanuit zowel het zuiden, als het noorden en westen.

Daarnaast verhalen ze over het bekritiseren van geschiedenis en de betekenis van runen. Runen die we ook hier in Nederland kennen. Het ene verhaal is wat interessanter dan het andere en hoewel ze soms wat aan de lange kant zijn, blijft iedereen geboeid luisteren. De verhalen geven richting aan het denken van de toeschouwers. De hypnotiserende songs verplaatsen je in gedachten naar de westkust van Noorwegen, naar het varen in de nacht (Ni Mødre Av Sol), de ruige natuur, het dagelijkse leven van een paar eeuwen geleden of naar de eerder genoemde cycli (het komen en gaan van dingen en mensen).

Vanwege de prima akoestiek in de zaal, die gebouwd is voor klassieke muziek, kun je alle musici goed onderscheiden. Bezoekers hopen op Wardruna-covers, en die krijgen ze, met allereerst Fehu, waarbij Einar op een pauk speelt. Het is echter de Enslaved-cover Return To Yggdrasil die tot de hoogtepunten behoort en ook het fraai gezongen Um Heilage Fjell krijgt veel bijval. Het applaus neemt na elk nummer in volume toe. Men is onder de indruk en luistert aandachtig, bijna eerbiedig.

Na afloop van de reguliere set volgt dan ook een lang aanhoudend applaus en gejuich, dat steeds weer oplaait. De muzikanten zijn onder de indruk. Er is hoop op een toegift. Einar overlegt met Ivar. Er komt meer. Einar grapt dat het een Justin Bieber-nummer is, maar als de anderen richting back stage zijn verdwenen, zet hij Völuspá in. Het is hét hoogtepunt van de avond. Hier komt de kracht van zijn stem optimaal naar voren terwijl hij ritmische tokkelend de snaren van de talharpa beroert. Daarna gaan de lichten van de zaal aan en is er helaas een einde gekomen aan een gaaf optreden van een vijftal muzikanten, dat een volgepakt TivoliVredenburg anderhalf uur lang meenam naar een andere tijd en bewustzijn bijbracht. Indrukwekkend!

Meer foto's op www.basementonline.nl

Setlist:
1. Hugsjá
2. WulthuR
3. Fornjot
4. Skuggsjá
5. Ni Mødre Av Sol
6. Nattseglar
7. Kvervandi
8. Fehu (Wardruna-cover)
9. Nordvegen
10. Return To Yggdrasil (Enslaved-cover)
11. Um Heilage Fjell
12. Helvegen (Wardruna-cover)