Monuments, VOLA, Kadinja en Atlas in Nijmegen

Geslaagd is echter niet de term die bij het optreden van openingsact Atlas past. De Finnen werken weliswaar hard en presenteren zich actief, maar de metalcore heeft niet de impact die het op plaat wel heeft. Met name vocaal is het allerminst overtuigend. Zowel de krachteloze screams als de niet toonvaste cleane zang zijn ondermaats. De Noord-Europeanen kunnen het live niet waarmaken. Ook de sfeervolle keyboardklanken komen niet goed door, waardoor er weinig overblijft van onder meer On Crooked Stones en Pareidola, nummers die op plaat veel meer impact hebben. Het verzoek om mee te springen wordt dan ook niet opgevolgd. Laatkomers hebben niets gemist.

Het kan alleen maar beter gaan met Kadinja en dat gebeurt gelukkig ook. De Franse formatie is gezegend met een goede afstelling van het geluid, waardoor zowel de strakke, springerige ritmesectie impact heeft als ook alle details in het staccato gitaarwerk goed zijn uitgelicht. De riffs en loopjes van het gitaristenduo Pierre Danel en Quentin Godet zijn zowel technisch indrukwekkend als memorabel. Aan de lopende band komen de heren met interessante ideeën die soms aan Monuments doen denken. Vanwege tourverplichtingen met The Dali Thundering Concept is bassist Steve Tréguier er niet bij (iets waar de frontman pas na een paar nummers achterkomt), maar dat mag de pret niet drukken. Slechts de cleane zang klinkt vandaag wat minder overtuigend, al vormt het nieuwe Veronique daarop een uitzondering. In die track gaat werkelijk alles goed en de afsluiter is dan ook een klasse apart. Kadinja wint fans.

Men is niet alleen voor Monuments gekomen vanavond. VOLA is namelijk met een rappe opmars bezig. Op het debuut Inmazes (2015) laten de Denen al een positieve indruk achter, maar het recente Applause Of A Distant Crowd kan zich moeiteloos meten met releases van grote namen binnen de moderne progwereld, zoals die van Caligula’s Horse, Agent Fresco, Leprous en consorten. De bescheiden muzikanten maken songs met een grotere herinneringswaarde, waarin (synth)pop en djenty grooves goed samengaan, zoals blijkt uit het fantastische opener Smartfriend, dat vanavond de set erg sterk opent. Gelukkig staat het geluid direct goed afgesteld zodat de liefhebbers met volle teugen kunnen genieten. Het kwartet uit Kopenhagen wisselt tussen stevige en rustige tracks en laten van beide full-lengths songs aan bod komen. Gitarist/zanger Asger Mygind laat in onder meer het prachtige Alien Shivers horen gegroeid te zijn als zanger, net als in het erop volgende Ruby Pool, waarin bassist Nicolai Mogensen en drummer Adam Janzi het relaxte nummer verrijken. Door hun toedoen is ook Ghosts één van de vele hoogtepunten. Martin Werner voegt met zijn sfeervolle toetsenspel de nodige extra’s toe. De set eindigt met publiekslieveling Stray The Skies, maar VOLA was eigenlijk het hele optreden op dreef met een headlinerwaardige set.

Toch zijn de meeste mensen voor Monuments gekomen. Eerder deze maand kwam Phronesis uit, een plaat die de hoge verwachtingen niet helemaal kon waarmaken. Live hebben de songs echter meer overtuigingskracht. Dat komt vooral door het instrumentaal strakke spel van de ritmesectie (bassist Adam Swan en drummer Daniel 'Lango' Lang) en het staccato gitaarspel van John Browne en Olly Steele in onder meer Leviathan, waardoor deze nieuwe track lekker swingt. Stygian Blue wordt opgedragen aan iedereen die het moeilijk heeft. Chris Barretto zelf heeft ook moeite, met name met het halen van de hoge noten. Dat doet wat afbreuk aan het hoge niveau van musiceren. Hij maakt echter veel goed met zijn performance. Vanaf het begin maakt hij veel vrienden, alhoewel hij zich ook een keer excuseert voor het per ongeluk spugen op iemand. De charismatische frontman maakt indruk met zijn moonwalk in Leviathan. En over moonwalk gesproken: uit Mirror Image blijkt dat Wacko Jacko naast Mike Patton en Phil Anselmo een inspiratiebron is voor Chris. Het nummer behoort samen met Leviathan tot de beste nieuwe nummers vanavond. Ze kunnen echter niet op tegen het magistrale I, The Creator en het overtuigende Atlas, die voor veel springende fans en een pit zorgen.

Atlas is het breekpunt van het optreden. Vanaf dan is er meer beweging en geeft de band nog iets extra’s, al gaan de muzikanten niet helemaal los op deze avond. Dat doen de fans in de pit wel en er is nog een jump the fuck up, waaraan veel bezoekers meedoen. Regenerate is het volgende hoogtepunt met zijn vette grooves. Chris bevindt zich omringd door fans op de dansvloer en wordt op handen gedragen. Voorafgaand aan het gave Origin Of Escape neemt hij een aanloop en duikt hij met een koprol het publiek in. Met Hollow King keren de Amerikanen nog één keer terug naar Phronesis, om bouncend met Degenerate, één van vetste tracks, te eindigen. Monuments sluit daarmee afgezien van de cleane vocalen van Chris toch een lekker energiek en vet optreden zeer positief af. Ook al is het een maandag, bands en fans lieten zich vandaag van hun goede kant zien. Er zat een mooie opbouw in de avond. Atlas heeft nog wel wat werk aan de winkel, maar Kadinja en VOLA lieten horen eraan te komen. Met name van laatstgenoemde kunnen we de komende jaren nog veel overtuigends verwachten en zien we hopelijk als headliner terug op de Nederlandse podia. Ondanks het wat mindere nieuwe album van Monuments maakten de Amerikanen er een mooi feest van.

Setlist Monuments:
1. A.W.O.L
2. I, The Creator
3. Leviathan
4. Stygian Blue
5. Mirror Image
6. Atlas
7. Doxa
8. Empty Vessels Make The Most Noise
9. Regenerate
10. Origin Of Escape
11. Hollow King
12. Degenerate