Bij binnenkomst wordt echter duidelijk dat Telepathy niet zal spelen. Het busje waarmee de bandleden reizen, is stuk. Het gebeurt niet vaak dat een programmeur dan nog een vervangende act weet te regelen, maar Torrential is bereid gevonden om als opener de bühne te vullen. Het sinds 2016 opererende Nederlandse kwartet bedient zich niet geheel onverwachts net als de andere bands van vanavond van post-genres. In dit geval vooral post-hardcore. Het duurt vrij lang voor de geluidsman de sound op orde heeft. Dat is jammer, want er valt muzikaal een hoop te beleven bij deze landgenoten. Ze hebben een aantal geweldige riffs uitgedacht. Voor een band die nog niet zo heel lang bezig is, klinkt het al aardig volwassen. Maar er is nog wel werk aan de winkel. Sommige stukken zijn wel erg hetzelfde en daarmee dreigen ze de aandacht te verliezen. Een ander puntje van commentaar is dat de bas kraakhelder klinkt terwijl de gitaar lekker smerig klinkt. Ze passen totaal niet bij elkaar. Maar al met al een lekker voorprogrammaatje.

Vervolgens vangen we dus aan met Rosetta. De highschoolvriendengroep uit Philadelphia omschrijft zichzelf als 'metal for astronauts' en wat dat betreft is het natuurlijk het perfecte voorprogramma voor The Ocean. Ondanks dat de band al vijftien jaar bestaat, ben ik er gek genoeg nog nooit mee in aanraking gekomen. Zonde, want de muziek is zeker de moeite waard. Qua genres gaat het alle kanten op. Post-dit, post-dat. Isis, Neurosis... u kent de usual suspects. Het duurt helaas wederom erg lang voor het geluid stabiel is, maar daar waar Torrential nog wat meters te maken heeft, staat Rosetta als een huis. De zang had wel een tikkeltje harder gemogen, maar door de beleving trekt de zanger de aandacht toch wel naar zich toe. De rest van de band staat er maar een beetje bij en dat is wel jammer. De band vormt visueel niet echt een eenheid. Maar muzikaal klopt alles. De nuances komen lekker door. Er wordt hier en daar flink meegeblèrd en een enkeling waagt zich aan een verwoede headbangsessie. Er komt een heel spectrum aan sferen voorbij en het geheel valt te omschrijven als emotionele, zwevende agressie. De zaal begint lekker vol te lopen en op te warmen.

Het is al een tijdje stil rondom de band van Robin Staps. De laatste release van The Ocean dateert maar liefst uit 2013 (Pelagial). Maar vanavond duiken we nog een stuk verder de geschiedenis in. We schrijven 2007. The Ocean brengt Precambrian uit via Metal Blade. Destijds stond de band bekend als The Ocean Collective. Dat had ook een reden. De bezetting varieerde nogal eens en er zijn veel gastmuzikanten. Zo bestaat de lijst met featured artists uit maar liefst 26 personeelsleden, waarvan Erik Kalsbeek (onder andere Textures) en Nate Newton (onder andere Converge, Cavalera Conspiracy) het meest in het oog springen. Maar Robin heeft blijkbaar ook goede contacten met het Berlijns Philharmonisch Orkest, want de lijst wordt ook opgesierd met een aantal van de muzikanten uit dat orkest.

Het album draagt de naam van de eerste geologische periodes van de aarde. Het precambrium, zoals het in het Nederlands heet, is de periode van 4,6 miljard jaar geleden tot ongeveer 541 miljoen jaar geleden en kan worden opgedeeld in drie delen: hadeïcum, archeïcum en proterozoïcum. De kenner zal hierin al gauw de namen van de schijven herkennen waaruit Precambrian is opgedeeld. Het tweeluik kent het relatief korte Hadean/Archaean (23 minuten) als schijf 1 en het veel langere Proterozoic (ruim een uur) als schijf 2.

Hoe gaan ze dat aanpakken? Komen er gastmuzikanten? Worden er nog andere nummers gespeeld van andere platen, zoals bij de tour rondom het standaard integraal gespeelde Pelagial? Op basis van de flyer spelen ze alleen Proterozoic, maar voor de rest is het afwachten. We gaan het vanavond allemaal meemaken.

Tijdens de opbouw verschijnt al een elektrische cello. Yes! Dit wordt genieten. En als dan de eerste klanken van Siderian klinken, is iedereen bij de les. Het blijft altijd iets geks hebben als muziek van backingtrack komt. Het zou tof zijn als ze een toetsenist konden vinden die dit speelt, maar we kennen The Ocean niet anders. Gelukkig klinken daarna al snel de eerste instrumenten ondersteund door spoken word van zanger Loïc Rossetti.

Visueel is de band vrij ingetogen en in zichzelf gekeerd. Ze laten de muziek het werk doen. Gelukkig is dat totaal geen straf, want wat een plaat is het toch. Als persoonlijk favoriet Orosirian vervolgens begint, gaat het los. Hoofden gaan op en neer en de diehardfans schreeuwen mee: "For the great blue cold now reigns!!!!"

En zo beginnen band en publiek langzaam één te worden. Rosetti waagt zich meerdere malen aan een crowdsurf en iedereen bevindt zich in hogere sferen. De band mag dan hier en daar een foutje maken en Rosetti is wellicht niet helemaal bij stem, maar dat mag de pret niet drukken.

Na een dik uur zijn we erdoorheen. Wat een geweldenaren. Komt er nog een toegift? Uiteraard komt er nog een toegift! En wat voor één. De kenner herkent gelijk de eerste klanken van Firmament van die andere topplaat van ze: Heliocentric. Er is nog genoeg energie in de zaal om ook hiervan een feestje te bouwen. Het kan niet op! Als afsluiter kiest de band echter voor een wat minder bekende track in de vorm van The Quiet Observer van de split met Mono. Maar ook dat is geen straf. Daarna is het echter wel gedaan. Een heerlijke trip down memory lane en een fantastische avond.

Setlist The Ocean:
1. Siderian
2. Rhyacian: Untimely Meditations
3. Orosirian: For The Great Blue Cold Now Reigns
4. Statherian
5. Calymmian: Lake Disappointment
6. Ectasian: De Profundis
7. Stenian: Mount Sorrow
8. Tonian: Confessions Of A Dangerous Mind
9. Cryogenian

Toegift:
10. Firmament
11. The Quiet Observer