Ik had tot vanavond nog nooit van Montany gehoord, maar een korte check leert me dat de band nota bene ooit een album heeft uitgebracht op LMP. Aangezien dit platenlabel doorgaans garant staat voor kwalitatieve (doch niet altijd even originele) power metal, zou Montany dan ook een interessante opener kunnen zijn. Deze vooronderstelling zou de band echter tekort doen, want de band blijkt een van de betere supportacts te zijn die ik de afgelopen jaren heb mogen meemaken. Men speelt melodieuze power metal met licht progressieve tintjes. Een vleugje Helloween, wat lichte Pagan's Mind-invloeden en een flinke dosis Seventh Son Of A Seventh Son-era Iron Maiden geven je misschien een goed idee van de totale sound.

Wat het meeste in het gehoor springt is de loepzuivere zang van Patrick van Maurik, die nog het meeste doet denken aan Daniel Heiman (ex-Lost Horizon). Zijn krachtige uithalen en het gemak waarmee hij deze uit zijn strot perst, leveren hem dan ook meerdere malen tijdens de nummers een enthousiast applaus op. De enthousiaste bekken en poses van bassist Stefan Brederode zorgen er daarnaast voor dat het publiek meteen naar voren snelt om te genieten van songs als Miles Away, Back From The Sky en The Evermore. Tegen het einde van het optreden staat de zaal dan ook behoorlijk vol met enthousiast publiek dat de band van een terecht applaus en gejuich voorziet. Een zeer aangename verrassing en zeker een band om in de gaten te houden!

Hoeveel keer ik Freedom Call precies heb gezien ben ik kwijt, maar ik kan me geen slecht optreden van de band herinneren. Ook vanavond is de enthousiaste kop van zanger Chris Bay al vanaf het begin voldoende om een glimlach op menig gezicht te bezorgen. De band heeft met Master Of Light een prima nieuw album op zak en zal iedereen vanavond ook meerdere malen duidelijk maken dat dit het geval is. Naast de uitstekende titeltrack en het superblije High Up, blijkt vooral Metal Is For Everyone een enorm goed aanslaande song te zijn. Zelfs lang nadat deze track gespeeld is, blijft het publiek het aanstekelijke refrein herhalen. De band ziet het met pretoogjes aan en moet zich vast beseffen dat ze hier misschien wel een van hun grootste hits ooit geschreven hebben.

Chris Bay trakteert het publiek tweemaal op een verkleedpartij. De eerste keer tijdens het simpele, maar oh zo doeltreffende Mr. Evil, waarbij hij getooid met hoge hoed en zonnebril een ultieme douchebag uitbeeldt. De tweede maal tijdens zijn oprechte voorstel om een metalreligie te starten om wereldvrede te bewerkstelligen. Immers, als iedereen van heavy metal houdt zou er geen strijd meer moeten zijn, toch? Vervolgens zet hij een pausmijter op, om een hilarische versie van Leonard Cohens Hallelujah te spelen (met aangepaste teksten als “Hallelujah, heavy metal! Hallelujah, Freedom Call!”). Groter topvermaak dan dit heeft de band voor zover ik weet nog niet gepresenteerd.

Aan ieder optreden moet helaas een eind komen. Gelukkig heeft de band daarvoor enkele prachtige tracks als The Circle Of Life, Power & Glory, Warriors en Land Of Light als toegift voorbereid. Het publiek lacht, zingt en springt ieder moment mee en scandeert de naam van de band dermate vaak dat een buitenstaander zou denken dat we hier binnen in de Baroeg een kleine cultus erop na houden. Na het laatste nummer haalt de band nog even een jonge toeschouwer op het podium om met haar op de foto te gaan en haar te voorzien van een plectrum en een drumstok. Een sympathiek gebaar van een uitermate sympathieke band! Een beter einde van Bevrijdingsdag konden we ons niet wensen!