Wanneer ik bij blackmetalbands zie dat ze gebruik maken van symfonische elementen, word ik altijd nieuwsgierig. Zou het weer iets origineels en goeds zijn zoals Emperor, Limbonic Art of Anorexia Nervosa? Vaak valt het tegen en trachten dit soort bands de gevestigde orde te kopiëren. Dark Portrait is een symfonische blackmetalband uit Athene en ik raakte bij deze band ook weer nieuwsgierig.

Dit in eigen beheer uitgebrachte schijfje start met een ontzettend langdradig instrumentaal intro. Wanneer je denkt dat deze voorbij is, komen er nog wat klanken alvorens het metalen gedeelte eindelijk losbarst. Jammer, maar ook na deze aankondiging is het weinig goeds wat de klok slaat. Net zoals hierboven beschreven, is dit (helaas) een band die graag kopieert. Zanger Letheal doet hard zijn best Dani Filth na te doen en zelfs de achtergrondvocalen doen denken aan de manier waarop deze op albums van Cradle Of Filth worden ingezet. Ook de instrumentatie doet sterk aan deze Britse band denken, maar dan zonder pit en met nog meer symfonisch gedoe.

Ik had graag verteld dat dit een symfonische blackmetalband is die zijn weerga niet kent en die in het straatje van bovengenoemde grootheden past. Maar helaas is het tegendeel eerder waar. Je kunt duidelijk horen dat de muzikanten de technieken wel degelijk bezitten, maar qua nummers schrijven zouden de heren wat langer mogen broeden op hun ideeën. Regelmatig klinken er keyboards die achterwege hadden mogen blijven en van her en der een climax is ook geen sprake.

Mijn conclusie luidt als volgt: deze heren kunnen waarschijnlijk best aardig spelen, maar deze gave hadden ze beter kunnen gebruiken om iets eigens te maken in plaats van te pogen een tweede wieg van vuil te creëren. Helaas, deze gifbeker kunt u aan u voorbij laten gaan!

Tracklist:
1. Her Awakening
2. Incantation For Lamia
3. The Rise Of The Anti-Christ
4. Cassandra's Tragedy
5. As I Die
6. Beauty Is Frail
7. The Arrival
8. Fiend Incarnate
9. A Harrowing Atrocity
10. Ode To Scorn
11. Ocean Of Pain
12. Resurrection's Rite