Het is een tijdje geleden dat ik omvergeblazen werd bij een eerste luisterbeurt van een release. Dat ik vrijwel direct het gevoel kreeg dat het een gaaf album gaat worden. Bij het beluisteren van de tweede ep van de Londense stonergroep Oak kwam dat gevoel weer naar boven. Deze eerste indrukken blijken terecht, want Oak II wordt alleen maar beter naarmate het aantal luistersessies oploopt.

Er is betrekkelijk weinig te vinden over het Engelse Oak. De band schijnt nog maar een jaar aan de weg te timmeren en bracht in november vorig jaar al een prima visitekaartje af middels de eerste ep, (je raadt het al) Oak. Dat dit kwartet al na een jaar in haar bestaan met vier van zulke ijzersterke composities komt, is indrukwekkend. Het geluid van Oak doet mij in eerste instantie denken aan The Midnight Ghost Train. Dit komt vooral omdat Oak evenals de band uit Kansas het niet schuwt om ruwe, ongepolijste passages af te wisselen met verslavende, catchy hooks.

Dat Oak hier een collectieve prestatie levert staat buiten kijf. Zonder de andere bandleden tekort te doen, zijn de vocalen van Andy Valiant voor mij de doorslaggevende factor. De charismatische en krachtige strot van Valiant is er namelijk eentje om u tegen te zeggen. Schijnbaar moeiteloos wisselt hij van rauwe en raspende zang naar clean (à la Michael Poulsen van Volbeat). Zo steelt hij de show in het a capella-slot van Smoke en A Bridge Too Far. Laatstgenoemde lijkt gebaseerd te zijn op de Kyuss-klassieker Thong Song, maar toont ook zeker de individuele klasse van deze Londenaren.

Het siert deze Engelsen dat ze rustig beginnen met twee ep’s. Vaak zie je na een succesvolle ep dat de eerste full-length te snel op de markt wordt gebracht, met een teleurstellend resultaat als gevolg. De eerste twee ep’s van Oak zijn volgens het Name Your Price-principe gratis te downloaden van Bandcamp. Een financiële bijdrage aan deze vier heren is echter gegrond, want wat mij betreft is Oak een van de beloftes in het stonergenre.