In het huidige gefragmenteerde muzieklandschap lijkt het voor bands wel steeds belangrijker te worden om zichzelf te onderscheiden van de grote massa. Dat gebeurt enerzijds door het bedenken van allerlei special editions, maar andere bands kiezen ervoor om een enorme hoeveelheid aan materiaal over ons uit te storten. Het Finse Immortal Souls lijdt aan een derde variant van deze ‘aandoening’: de dwangmatige neiging om een eigen genre te creëren om zo een eigen niche te vinden. ‘Winter metal’ is de term die deze band meegeeft aan zijn muziek. Voor degenen die het eerder hebben gemist, plaatst Immortal Souls het zelfbedachte 'genre' nu zelfs in de titel.

Het is echter een belachelijke term, want muzikaal gezien maakt Immortal Souls niets anders dan ouderwetse, melodieuze death metal die duidelijk door het oude werk van Dark Tranquillity is beïnvloed. Het smeuïge gitaarwerk ligt dan weer in het verlengde van de eerste Children Of Bodom platen. Zoals ik ook al bij de bespreking van Wintereich (2007) aangaf, is daar overigens helemaal niets mis mee. Muzikaal gezien is dit dan ook een heerlijke plaat. Het heeft alleen niets met een nieuw genre te maken. En om eerlijk te zijn, heeft Immortal Souls dit soort fratsen ook niet nodig. Met Wintermetal bewijst deze band wederom dat men zich ook zonder eigen subgenre in de kijker kan spelen.

Als we Wintermetal vergelijken met zijn zeker niet onverdienstelijke voorganger IV: Requiem For The Art Of Death, dan valt op dat dit album over het algemeen meer afwisseling in en tussen de nummers bevat. Zo worden Calm Before The Snowstorm en The Grave Of A Poet gekenmerkt door vingervlug, verrukkelijk gitaarwerk, terwijl The Trail In The Snow weer veel progressiever klinkt door zijn wisselingen tussen doomachtige riffs en een erg mooi, bijna gevoelig refrein met krachtige cleane zang (die, in tegenstelling tot veel melodieuze deathmetalbands, hier wél echt iets toevoegt). Dawn Of Northern Coldness is dan weer in sterke mate beïnvloed door Necrophobic (in muzikaal opzicht dan, qua ideologie lopen beide bands nogal uiteen, om het voorzichtig uit te drukken), terwijl Northern Star volledig clean gezongen wordt en daardoor een stuk toegankelijker klinkt.

De rauwe, raspende strot van Aki Särkioja zal wellicht een discussiepunt zijn, maar zijn stemgeluid zorgt er in ieder geval voor dat Immortal Souls, ondanks de nadruk op melodie en de sporadische cleane zang, niet té commercieel en gelikt klinkt. De winter moet niet te gladjes zijn natuurlijk. Wintermetal is een buitengewoon fijn plaatje dat hier nog heel wat rondjes gaat draaien. Luistertips: Cold And Barren Land (wat een majestueus refrein!) en de vurige opener Calm Before The Snowstorm.

Tracklist:
1. First Snow Of Winter
2. Calm Before The Snowstorm
3. Dawn Of Northern Coldness
4. The Trail In The Snow
5. Inverno
6. Snowstorm
7. Cold And Barren Land
8. Northern Star
9. The Grave Of A Poet
10. Solitude
11. Wintermetal