Duitsland brengt ons dit jaar met de nieuwe releases van Evertale, Blind Guardian en Orden Ogan in ieder geval al drie fantastische binnenkomers voor een hopelijk fantastisch powermetaljaar. Aan de andere kant van dit spectrum treffen we Majesty aan. Dit is een vrij treurige opener voor een band waarvan de leider toch verantwoordelijk is voor het organiseren van het fantastische Keep It True-festival, waar liefhebbers van oldschoolmetal ieder jaar weer aan hun trekken komen. Het is ook treurig, omdat ik voor een band die al zo'n tijdje bestaat, liever een positievere eerste review op onze website zou willen zetten, maar ik kan er toch moeilijk omheen: Majesty is niet echt een goede band.

Als ik de naam Manowar noem, dan weten de meeste lezers wel wat voor soort muziek ze kunnen verwachten. Soms is het snel, soms wat slepender, maar uiteindelijk draait het toch vooral om meezingbare en übermasculine strijdmuziek. Soms klinkt dit ook allemaal best aardig, zoals de openingsriff van Damnation Hero of de zelfs vrij redelijke ballad The Last Reward. Aan de andere kant hebben we een zanger met een matig bereik en dito zanglijnen, een doffe en levenloze productie en teksten die niet gebruikt mogen worden. Misschien ben ik oud en cynisch aan het worden, maar ik weiger nog langer het rijmschema 'high in the sky/eagles fly' (of het op hun vorige album gebruikte 'fire/higher') aan te horen. Ik verwacht van macho strijdmuziek ook geen hoogstaande poëzie, maar bands als Virgin Steele en Lost Horizon zijn er toch ook in geslaagd om los te breken van derderangs Manowar-teksten. Dat betekent voor mij dat meerdere bands dit zouden moeten kunnen of in ieder geval proberen.

Ik ben doorgaans heel goed in het bedekken van clichés met de mantel der liefde, maar het lukt me hier onmogelijk. Het is redelijk vergelijkbaar met een band als Paragon die ook buiten Duitsland weinig potten kan breken, maar die band mag zich alsnog meer kwaliteit toedichten dan wat Majesty hier probeert. En het hoeft nog geeneens een probleem te zijn om Manowar te kopiëren: Wizard (ook Duits) komt hier immers wel mee weg en produceert fantastische albums die het grote voorbeeld al jaren overtreffen. Ik vermoed dan ook vooral dat dit album de balans in het Duitse heavy/powermetalland weer terugbrengt. Misschien is het nog te vroeg in het jaar om alleen maar toppers binnen te krijgen. Is dit het ergste wat ik ooit heb gehoord? Nee, maar zo'n portie inspiratieloosheid, een dergelijke productie en walgelijke teksten hoef ik dit jaar verder ook niet meer te horen. Snel vergeten. Nou vooruit, een plusje voor het artwork dan.

Tracklist:
1. Hawks Will Fly
2. Generation Steel
3. Circle Of Rage
4. Shout At The World
5. Damnation Hero
6. Children Of The Dark
7. The Last Reward
8. Knights Of The Empire
9. Rulers Of The World
10. War Of Metal