Het resultaat van die korte samenwerking ligt hier. Mondo Drag is gebaseerd op opnames uit 2012 en godzijdank worden ze nu eindelijk uitgebracht. Met Blues Pills heeft dit vrij weinig te maken. Vind je van die band de dromerige en psychedelische stukken goed? Dan is de kans groot dat je dit ook wel leuk gaat vinden. De plaat opent direct sterk met duidelijke Deep Purple-invloeden. Je hoort het aan het orgel en de manier waarop de gitaar bespeeld wordt. Mondo Drag klinkt volgens de klassieke hardrocktraditie doet warm aan. Zanger Nolan Girard klinkt zowel hard als nasaal. Zijn stemgeluid is even wennen, maar past goed bij de muziek.
Het is niet alleen hardrock wat de klok slaat. Plumajilla vormt letterlijk en figuurlijk het keerpunt op deze plaat. Halverwege wordt er een Rimes Of The Ancient Mariner-achtige passage ingezet, waarna we heel frivole muziek krijgen te horen vol nostalgische klanken. Ineens zit je naar progressieve rock te luisteren waar de grootheden uit de jaren zeventig jaloers op mogen zijn. Dit is eigenlijk het moment waarop je een goede joint in je handen moet hebben. Prachtige psychedelische klanken passeren de revue. Er wordt vloeiend geschakeld tussen het spel van de gitaar en het keyboard. Ook Nolan Girard komt hier net iets beter tot zijn recht en de tweede helft van de plaat is een muzikale trip waar je U tegen zegt.
Niet dat de eerste nummers slecht zijn, verre van zelfs. Het is bijna jammer dat Mondo Drag niet meer in deze bezetting rondloopt, maar dan bedenk je je dat anders Blues Pills niet bestaan had. We gaan zien wat de toekomst voor deze band in petto heeft. Mondo Drag pakken ze ons niet meer af. Verplichte kost voor progrock- en psychedelicafreaks.
Tracklist:
1 Zephyr
2 Crystal Visions Open Eyes
3 The Dawn
4 Plumajilla
5 Shifting Sands
6 Pillars Of The Sky
7 Snakeskin
