Onlangs werd ik door een vriend getipt: Polyphia moet je luisteren! En hij had gelijk. Dit instrumentale gezelschap uit Plano, Texas maakt geweldige progressieve metal. Maar dan wel met een enorm gelikt poppy tintje. Hoewel dat binnen de metal eigenlijk 'not done' is, kan ik het van deze mannen goed hebben. Polyphia is net niet cheesy genoeg om af te doen als sellouts; Bovendien zit het allemaal steengoed in elkaar en zijn de mannen retetechnisch.

Muse is echter wel een midtempo album, maar dan wel met enorm veel noten. Het draait niet om notenneukerij of virtuositeit. De geweldige instrumentbeheersing wordt slechts instrumenteel ingezet waardoor dit een heel luchtig album is geworden dat toch bij de zevensnaar-adepten zijn aftrek zal vinden. Ook het bloed van djentlemen zal sneller vloeien door de hoekige riffs waar deze Amerikanen met enige regelmaat mee smijten. Bij vlagen zitten we dan dus in de poppy cheesy hoek van bands als Destiny Potato, maar even later doet de band net zo makelijk denken aan Exivious, Animals As Leaders en Intervals.

En tja, hoe noem je dat dan? Onlangs kwam mij de term satrianicore ter ore. Nou ben ik niet zo'n fan van al die subsubsubgenres, en van mij hoeft satrianicore ook echt geen aparte bak in de (al dan niet online) cd-winkel te krijgen, maar de term beschrijft wel precies wat deze band maakt en het bevalt me uitstekend.

Het jaar heeft voor mij tot nu toe niet bol gestaan van de superreleases, dus is het misschien niet al te veel zeggend, maar Muse komt zeker op mijn jaarlijst en ik ben heel benieuwd hoe deze heren live klinken. Zo zie je maar weer, altijd luisteren als een vriend je iets tipt!

Tracklist:
1. 87
2. Sweet Tea
3. Champagne
4. Aviator
5. The Jungle
6. Memory
7. Mood Swing
8. Hourglass
9. James Franco
10. Baditude
11. Finale