Als zijn voorbeelden noemt Bouillet grootheden als Eddie Van Halen, Randy Rhoads, Ritchie Blackmore, Michael Schenker, Tony Iommi en George Lynch. Dat hoor je op het album niet terug. Bouillet heeft een eigen karakteristiek geluid dat hier en daar kleine raakvlakken heeft met Vai, MacAlpine en Satriani. Voor de opname van deze schijf heeft hij een band geformeerd met dezelfde naam als dit album, met de bedoeling eerst een instrumentaal album uit te brengen. Daarna, later dit jaar, zal de muziek ook van vocalen worden voorzien.
Het vergt enige energie om een instrumentaal album te beluisteren want uiteraard gebeurt er dusdanig veel dat je de lijn moet zien te ontdekken. Dat beperkt het potentieel aan luisteraars en cd-kopers, en dus blijven de gitaarliefhebbers over, want de muzikale lijn kan dus alleen maar door de gitaar worden verteld. Gelukkig heeft Bouillet zich niet laten verleiden om zelf twaalf nummers lang te gaan excelleren, maar betrekt hij bassist David Foreman en drummer Glen Sobel bij de uitvoering van zijn nummers. Ook de gebruikte muziekstijlen brengen genoeg variatie om de aandacht lang vast te houden
Sommige nummers schreeuwen om tekst en dus vocalen (zeker in Defiant, waarin overigens de mooiste solo van het album is verwerkt) maar dat komt dus later. Ik denk dat het zaak is om er al luisterend achter te komen waar Bouillet heen wil en ik moet zeggen dat hem dat aardig lukt, al is niet elk nummer even sterk. Ik ben erg benieuwd met welke zanger deze band op de proppen gaat komen. Een interessant album, dat mij in ieder geval in nieuwsgierige afwachting heeft gebracht op wat komen gaat.
Tracklist:
1. Blind As We Watched
2. Deafening
3. Seeing Through
4. Giving Up The Ghost
5. A Grand Reversal
6. Defiant
7. A One Minute Warning
8. The Order Of Control
9. Crowd Control
10. The Manipulators
11. Breaking The Barrier
12. Akiko
