Wellicht dat een gruntende frontvrouw jaren geleden nog veel opzien baarde, maar inmiddels zijn we daar door bands als Arch Enemy wel aardig aan gewend geraakt. Toch is het een van de aandachtspunten in het promotieverhaal van het Finse Dead Samaritan. De band bestaat al sinds 2001, maar The Only Good Samaritan… is ondanks dat twaalfjarig bestaan toch hun debuutalbum. Waarom dat zolang heeft moeten duren, is onduidelijk.

Het zal hopelijk toch niet zo zijn dat de groep zoveel jaren keihard heeft zitten blokken op de twaalf nummers die dit debuut telt, want deze mengelmoes van death en thrash metal is aardig, maar zeker niet goed genoeg om er zolang aan gewerkt te hebben. Zoals bij veel bands met dit soort vocalen is het eigenlijk niet te horen dat ze gezongen worden door een vrouw. De plaat opent met een saaie introductie die veel harder in de mix staat dan de rest van de plaat, waardoor je het volume na Prelude To Perdition iets op moet krikken om ten volle te genieten van de snerpende gitaren van Dead Samaritan.

Zoals gezegd is de muziek van deze heren en dame aardig, maar niet het meest spectaculaire wat er binnen dit genre te vinden valt. Het is over het algemeen een vrij degelijke, wellicht wat saaie combinatie van thrash en death metal. Een van de zeldzame memorabele uitschieters is het snelle Thunderbolt. De groep sluit af met Into The Stellar Night dat in het verlengde ligt van het intro en eveneens harder is dan de rest van de schijf. Dit debuut van Dead Samaritan is kortom aardig en wanneer het op staat goed om een potje te headbangen, maar laat geen blijvende indruk achter.

Tracklist:
1. Prelude To Perdition
2. The Monster To Create
3. Laid To Waste
4. Royally Fucked
5. Hell If I Care
6. Bleeding Ground
7. Thunderbolt
8. DB13
9. River Runs Red
10. In The Shadows Of The Mind
11. Welcome To The Death Zone
12. Into The Stellar Night