Die vraag is moeilijk te beantwoorden. De meeste nummers van Coal zinken maar langzaam in. De composities zijn vergeleken met die op Bilateral langer, meer uitgesponnen en vertonen intern minder dynamiek. Onderling is de variatie wel groot, zoals we van Leprous gewend zijn. De twee beste nummers, Chronic en Coal, zijn fantastische opera-achtige nummers in de stijl van Queen en Muse. Misschien wel de beste die de band ooit geschreven heeft. The Cloak is een goedlopende compositie met popinvloeden (denk aan new wave), terwijl Salt heel vervreemdend overkomt door zijn aparte riff. Afsluiter Contaminate Me is intens, maar ook erg verontrustend, mede door de ijzige gastvocalen van stadgenoot Ihsahn (Leprous is de tourband van deze Noorse metalmeester).
Coal is beduidend minder swingend, brutaal en pakkend dan zijn twee voorgangers. Dit album heeft over het algemeen een vrij deprimerende kille sfeer. Ik moest meteen denken aan de recente Noorse film Oslo, 31 august (2011), waarin we een herstellende drugsverslaafde een etmaal lang volgen in zijn voormalige grijze leefwereld. En laten we niet vergeten dat de nummers op dit album geschreven zijn na de massaslachting die landgenoot Anders Breivik in de zomer van 2011 aanrichtte. Noorwegen verloor zijn onschuld. Als we Coal helemaal afluisteren moeten we concluderen dat Leprous ook niet gespaard is gebleven.
Met dit volwassen en ernstige album weet Leprous de tijdgeest van hun geboortegrond te vangen. Er zijn maar weinig bands die daar succesvol in slagen. Coal is niet een album om even oppervlakkig weg te luisteren. Dit is absoluut een plaat met historische relevantie. Niet beter dan het wervelende Bilateral of Tall Poppy Syndrome, maar wel anders. Introvert, diepzinnig, origineel en moedig. Daar kunnen we alleen maar respect voor hebben.
Tracklist:
1. Foe
2. Chronic
3. Coal
4. The Cloak
5. The Valley
6. Salt
7. Echo
8. Contaminate Me
