De liefhebber van bluesy hardrock kan zich weken, maanden, misschien wel jaren zoethouden met al die gave platen die in de jaren zeventig uitkwamen. Denk aan het (vroege) werk van grote namen als Led Zeppelin, Deep Purple, AC/DC, Bad Company, Thin Lizzy, Nazareth, Montrose, ZZ Top, Faces en Queen. Vervolgens kan de classic rockfanaat uit de bakken met tweedehands lp's op platenbeurzen met wat speurwerk nog de nodige vrijwel vergeten pareltjes opduiken van obscure acts als Jericho, Leaf Hound en Toad. Maar wat als je alles al in huis en grijsgedraaid hebt en jouw honger nog steeds niet is gestild? Of wat als je dit soort muziek live mee wilt maken, uitgevoerd door artiesten die zelf hun liedjes schrijven en nog geen rollators en zuurstofmaskers nodig hebben om het einde van de show te halen?

Gelukkig keren de laatste jaren steeds meer jonge muzikanten terug naar het geluid en de filosofie van de hardrockbands uit de jaren zeventig. Enkele voorbeelden als Wolfmother, Airbourne en The Answer volstaan als bewijs dat deze aanpak zelfs het nodige artistieke en commerciële succes op kan leveren. Vandaar dat een relatief groot metallabel als Nuclear Blast op de trend inhaakt en na Graveyard en Witchcraft nu ook het eveneens Zweedse Free Fall onder de hoede heeft genomen. Het eerste wapenfeit is het debuutalbum Power & Volume en ligt eind februari in de winkel.

Wat nu als het debuut van Free Fall niet in 2013, maar zo'n veertig jaar eerder was uitgebracht? Wellicht zou het langzame, epische Attila tegenwoordig dan in een adem worden genoemd met klassiekers als Whole Lotta Love en Kashmir van Led Zeppelin en in lijsten als de Arrow Rock 500 voorkomen. Wat een geweldig nummer is dit toch. De overige negen tracks op Power & Volume zijn weliswaar een stuk steviger, maar tegelijkertijd ook wat minder opvallend dan Attila. Met songs als Midnight Vulture, World Domination en de titeltrack had deze Zweedse formatie begin jaren zeventig met een beetje geluk echter ook een flinke fanschare kunnen veroveren.

Anno 2013 is het wat lastiger voor een ouderwetse hardrockband om een groot publiek aan te boren. Bij elke gitaarriff en zanglijn op Power & Volume dringt zich onherroepelijk de vraag op: Heb ik dit niet al eens eerder gehoord, op een van die vele jaren zeventig- of recente retroplaten die in mijn appartement en berging rondslingeren? Dat gebrek aan oorspronkelijkheid zorgt automatisch voor een lagere score dan wanneer ik exact dezelfde plaat in 1973 had mogen reviewen. Daarbij heeft vocalist Kim Fransson weliswaar een (voor dit type muziek) uitstekend Bon Scott-achtig stemgeluid, maar ook een licht Zweeds accent. Daarvoor geldt nog een of twee puntjes aftrek.

Desondanks is Power & Volume een lekkere plaat, die een goede eindscore verdient, net zoals Free Fall een aanwinst is voor de scene en enig succes verdient. Met de juiste tournees en festivaloptredens en een paar sterke vervolgalbums moet het gezelschap een eind kunnen komen. Het begin is er en kan zich alvast meten met wat een Wolfmother of The Answer laat horen. Wie weet hoe de bal gaat rollen. De Nederlandse tegenhanger Navarone brak recent onverwachts door dankzij een televisie-optreden. Laat de Zweden van Free Fall in De Wereld Draait Door een minuutje van Attila ten gehore brengen (maar liever nog de volle zeseneenhalve minuut) en Nederland ligt vast en zeker ook aan hùn voeten.

Tracklist:
1. Power & Volume
2. Free Fall
3. Midnight Vulture
4. Top Of The World
5. Attila
6. World Domination
7. Love Bombing
8. Damnation
9. Meriola Blues
10. Meat