Hoewel dit het tweede album is van het Britse kwartet dat schuil gaat achter de naam Cold In Berlin, is dit mijn eerste kennismaking met ze. Bij de bandnaam moest ik gelijk aan Moby's album Always Cold In Berlin denken, maar ten onrechte. Daar heeft And Yet muzikaal gezien namelijk vrij weinig mee van doen; of het moet het ietwat excentrieke karakter zijn.

De combinatie van stoner, punk, gothic en bikerrock (en wat al niet meer) geeft in eerste instantie een verward gevoel. Wat is dit nou weer, wat moet ik ermee?! Maar al gauw blijken de hier en daar vagelijk aan Kate Bush refererende, punky vocals van zangeres Maya de meeste houvast te bieden. De andere bandleden vormen slechts het muzikale kader waarbinnen zij schittert.

Helaas moet wel geconcludeerd worden dat ook productioneel de meeste aandacht naar haar is uitgegaan. Natuurlijk, zij staat helemaal vooraan in de mix, maar met de moderne technieken van tegenwoordig kan je je een dergelijke povere opname van de instrumenten toch nauwelijks meer permitteren. Gelukkig maar dat dat allemaal een beetje weggemoffeld is.

Maar waarschijnlijk moet Cold In Berlin het gewoon van hun live-prestaties hebben. Naar verluid is dat ook een hele belevenis en verrek... na een paar keer beluisteren, als je een beetje vetrouwd bent geraakt met het geluid van deze Londenaren... Dit steekt nog verdomde goed in elkaar ook. Niks geen progressiefmoeilijk ritmegeneuzel, niks geen solorgasmes of dissonante akkoordenprogressies, maar effectief, brutaal en rechttoe rechtaan 'in your face'-gothpunk met subtiele versieringen. Cold In Berlin is een fijne positieve verrassing tussen de eenheidsworsten.

Tracklist:
1. Take Control
2. ...and The Darkness Bangs
3. The Witch
4. Brick By Brick
5. The Visionary
6. Roll On In
7. Love Is Shame
8. John
9. The Lie
10. Whisper
11. ...and Yet