Op het moment dat mij gevraagd werd of ik de laatste Dio wilde recenseren maakte mijn hart een sprongetje. Had de kleine grootmeester dan nog een album op de plank staan dat nu postuum uitgegeven zou worden? Nee, het betrof de Zweedse Dio, waarop mijn enthousiasme toch een klein beetje afnam. Tenminste, tot ik me herinnerde dat Astral Doors met Astralism nog steeds een verdomd goed heavy metal album heeft afgeleverd en dat ik de band in het voorprogramma van Blind Guardian in Hof ter Loo stiekem beter vond dan de hoofdact.

Goed, aan de hand van de benaming 'Zweedse Dio' moge het duidelijk zijn voor iedereen wat voor muziek de band maakt en al helemaal hoe de zanger klinkt. Astral Doors maakt onvervalste oldschool metal met een retro klinkend orgelgeluid om de muziek ook nog een tintje Deep Purple en Uriah Heep mee te geven. Om de band echter af te doen als een simpele kloon is echter teveel van het goede, daar men ondanks de overduidelijke bron van inspiratie erg goed in staat is eigen nummers te schrijven die zeker gehoord mogen worden.

Tekstueel grijpt Astral Doors voornamelijk naar rock 'n' roll, politiek, geschiedenis en religie, maar zelfs met de serieuze thema's klinkt het nooit zwaarmoedig. Astral Doors heeft namelijk de gave om zelfs in nummers over oorlog en zelfmoord opzwepend en vrolijk te klinken. Dit maakt Jerusalem weer een erg fijn album voor de oldschool heavy metal liefhebbers, maar tegelijkertijd kleeft hier ook een minpuntje aan vast: de nummers willen nog wel eens op elkaar lijken. Het is niet zozeer dat de riffs en zanglijnen zichzelf continu herhalen, maar de sfeer lijkt in alle nummers hetzelfde te zijn en dat zorgt voor wat herhaling.

Niet dat dit een heel groot minpunt is, maar het zorgt er toch wel weer voor dat Astral Doors niet veel nieuwe zieltjes zal winnen. De fans zullen echter ongetwijfeld weer smullen van snellere nummers als With A Stranger's Eye en Operation Freedom, of tragere songs als Lost Crucifix. De productie is in ieder geval goed in orde en zanger Nils Patrick Johansson en gitarist Joachim Nordlund doen gewoon waar ze goed in zijn. Niet het meest verrassende album, maar voor mij toch wel weer de beste na Astralism.

Tracklist:
1. Seventh Crusade
2. With A Stranger's Eye
3. Child Of Rock 'n' roll
4. Pearl Harbor
5. Lost Crucifix
6. Babylon Rise
7. Suicide Rime
8. The Battle Of Jacob's Ford
9. Operation Freedom
10. The Day After Yesterdag
11. Jerusalem