In de basis speelt het gezelschap zeer melodieuze en symfonisch aangedikte power metal met een progressief randje. Dat laatste wil vooral zeggen dat met name de gitarist een hoop ruimte krijgt om zijn kunnen te etaleren. Van mij mag hij dat, aangezien zijn melodieuze solo's nooit in gepiel vervallen. Hoewel deze Vejlyt ook regelmatig neo-klassieke terreinen verkent, weet hij door zijn vloeiende spel en ronde afwerking zeker indruk te maken.
Een andere grote rol is weggelegd voor de hemelse vocalen van zangeres Kimmie Nielsen. Deze jongedame weet van wanten en gaat regelmatig het duet aan met verschillende bekende gastzangers als Fabio Lione (Rhapsody Of Fire) en Amanda Somerville (Aina). Ze valt nergens door de mand en zingt continu loepzuiver. Helaas heeft men ook gemeend dat er een grunter aanwezig moest zijn en die is er dan ook in de persoon van Simon Holm. Het spijt me wel, maar het kinderlijke gegrom doet echt afbreuk aan de songs waar hij aanwezig is. Gelukkig speelt Nielsen de hoofdrol, maar van mij had die vent echt z'n smoel dicht mogen houden. Evernight klinkt ondanks de mooie melodieuze muziek zelfs ronduit hinderlijk, vanwege het monotone gebrom dat uit zijn keel ontsnapt.
Deze plaat is dus niet vrij van kinderziektes, maar over het algemeen overheerst het positieve gevoel. Mede dankzij de uitstekende vrouwenzang, de goed uitgewerkte instrumentale stukken en mooie gitaarsolo's is The Infinite Overture Part I vooral een plaat waar goed van te genieten valt. Fans van power metal met mild progressieve songstructuren (zoals Sons Of Seasons), vrouwenzang en veel gitaarsolo's moeten hier dan ook zeker eens naar luisteren.
Tracklist:
1. The Hunger
2. The Stand
3. Angels
4. Evernight
5. Secrets
6. Back From The Past
7. Smoke And Mirrors
8. The Infinite Overture Part I
9. Darkness Of Mind
.jpg){kind=small}
