Invloeden van zowel Cannibal Corpse als Decapitated zijn te horen, maar een echt eigen geluid heeft The Argent Dawn (nog) niet. De productie is op zich wel aardig, alleen staat de double-bass veel te hard: je krijgt het gevoel alsof er deuken in je schedel worden geramd, wat na een hele plaat geen prettige ervaring is. De zang is redelijk, maar niet spannend genoeg om te blijven hangen. En dit geldt eigenlijk voor alles op deze plaat: leuk, maar ook zo weer vergeten. A Blank Eternity kent geen hoogtepunten, maar ook geen dieptepunten.
De songstructuren zijn goed, maar ik mis echt een catchy refreintje of net die ene riff die je lekker mee kan fluiten. En dat is jammer, want ik krijg het gevoel dat dit sympathieke kwintet veel meer kan dan ze hier laten horen: risico nemen is het advies voor de volgende plaat! Vooralsnog is dit een schijf die je met gerust hart kunt overslaan, maar iets zegt me dat we nog meer gaan horen van dit bandje. Wel in de gaten blijven houden dus...
Tracklist:
1. A Blank Eternity
2. Carving Our Path
3. The End
4. Soul Infection
5. Earth Angel
6. Veil Of Disgust
7. World Of Hate
8. Shadow Of Intent
9. Monotonous Anguish
10. Shwatguns
