Er zijn grenzen aan het betamelijke. Als rock reviewer een Ierse pub-cd (zo noem ik 'm maar even) moeten reviewen is een lastige opgave. Dus wat doe je dan? Je gaat het onbekende muzikale wegdek op en kijkt wat er te genieten valt.

Dat valt mee. Waar kennen we Ricky W. van? Van The Almighty misschien (dat is alweer even geleden), en ooit deed de man iets bij Stiff Little Fingers en New Model Army. Verder is het een Ier, en die zijn zonder uitzondering trots op hun land en de meeste Ierse muzikanten uiten dat ook in hun muziek. Zo ook Ricky. Als je je album al Belfast Confetti noemt dan neigt de perceptie van dit werkje naar een soort van Iers carnaval.

Het eerste wat me te binnen schoot toen hij zijn strot opendeed was 'Jon Bon Jovi'. Zou die een Ierse broer hebben? Want hij klinkt namelijk voor geen meter naar een Ier. Dan heeft ie vast de broer van Richie Sambora gestrikt voor de gitaarpartijen. Alhoewel deze schijf met rock niet zo veel te maken heeft, luistert -ie wel lekker weg. Ik kan me zo voorstellen dat deze muziek het in een Ierse pub erg aardig gaat doen. Met name de zangpartijen zijn best te genieten en ik moet toegeven dat ik wel enige affiniteit heb gekregen met de muziek die Ricky hier tentoonspreidt.

Vele rockliefhebbers zullen niks met deze cd hebben al moet ik een mogelijke adoratie-uitzondering maken voor fans van een akoestische Bon Jovi, die met zijn maatjes opduikt in een kroeg en lekkere luisterliedjes uitstrooit over de bezoekers, want die zouden dit zomaar een wereldschijf kunnen vinden. In de tussentijd ga ik me afvragen hoe Ricky geklonken had met een Gary Moore uit de 80er jaren.

Tracklist:
1. Can’t Wait For Tomorrow
2. The Arms Of Belfast Town
3. Throwin’ Dirt
4. Thousands Are Leaving
5. Hanks Blues
6. Belfast Confetti
7. Angel Of Guile
8. Punchin’ Thunder
9. Born Fightin’
10. Can’t Hurt A Fool
11. If You’re Gonna Bleed…