Inmiddels is Demians echter wel uitgegroeid tot een echte band, want het materiaal wordt tegenwoordig ook live ten gehore gebracht. Dat is dan ook absoluut een goede zaak, want dit werkstuk is werkelijk een schitterend album geworden. De Fransman bestrijkt zo'n beetje alle elementen van het progressieve en symfonische spectrum en hij heeft al die facetten samengesmeed tot een subliem geheel. Acht beresterke composities komen voorbij en daar zit werkelijk geen enkel zwak stuk tussen. Van de prachtig gezongen opener The Perfect Symmetry tot aan het bloedmooie epos Sand, alles is tot in de puntjes verzorgd. Het is dan ook geen wonder dat progvorst Steven Wilson (Porcupine Tree) z'n lof uitspreekt in de biografie. Dat is alvast een leuke opsteker voor Demians.
Muzikaal moeten we het zoeken in de richting van diezelfde Steven Wilson, want er komen meerdere keren zweverige passages voorbij die aan de verschillende bands van die excentrieke muzikant doen denken. Dan valt gelijk Pink Floyd ook als invloed aan te wijzen, aangezien de mooie gitaarpartijen meerdere malen naar David Gilmour lijken te verwijzen. Rocken kan Nicholas Chapel echter ook, zo bewijst hij in het mooi opgebouwde Naive. Naast al die invloeden van bovengenoemde bands en een groep als Tool, voegt Demians er ook nog genoeg eigen elementen aan toe. Hier is iemand te horen met een enorme passie voor muziek, zo blijkt ook uit het heerlijk kalme (met licht psychedelische klanken opgesierde) Empire.
Woorden schieten eigenlijk tekort om deze prachtige cd fatsoenlijk te kunnen beschrijven. Liefhebbers van progressieve rock moeten dit gewoon gaan beluisteren. Een schitterende plaat die na vele luisterbeurten nog steeds geheimen blijft prijsgeven. Steven Wilson heeft helemaal gelijk en hij mag gelijk wel gaan oppassen ook, want dit album klinkt een stuk avontuurlijker dan zijn laatste epos.
Tracklist
1. The Perfect Symmetry
2. Shine
3. Sapphire
4. Naive
5. Unspoken
6. Temple
7. Empire
8. Sand
*9. Earth
(*bonus track op limited edition)
.jpg){kind=small}
