Deze band was mij totaal onbekend toen Tokus me vroeg of ik een review wou doen van hun album..."ja" was mijn antwoord, want wat heb je te verliezen?

Het album, na het toch een aantal keren te hebben gedraait, is zeker niet slecht, maar ik geloof niet dat deze band het ooit echt zal maken, wanneer hun volgende albums dezelfde richting zullen uitgaan ( zeg ik er op voorhand bij, want wie weet zijn ze binnen twee jaar mega-populair en wie is dan het lulletje? Inderdaad).

De productie is lekker vet (wat wil je, Collin Richardson), nummers klinken strak gespeeld, etc...maar er mist iets, die intensitiet van "life is peachy", "iowa" of "burn my eyes" is er niet...dat extra vonkje bezitten ze niet...

Het meest middelmatige aan de cd is wel de zang, deze doet onmiddellijk zeer stereotiepe nu-metalgedachten opborrelen...

Er staan goede tracks op : "the infinity", "king of the hill, "het intense "breathe machine", zijn sterke en harde songs met wat originele muziek...maar het album laat geen overweldigende indruk achter, en veel van wat er op staat is zeker al eens eerder gehoord...

Volgens mij is dit een band die live wel nog vermakelijk moeten zijn, leuk zelfs, maar niet meer dan dat...deze cd had ik zelf zeker nooit gekocht, het is geen schande in m'n cd-rek, maar geen echte verrijking...

Tracklist:
1. Double X Minus
2. King of the Hill
3. Art of Cope
4. Purity 01
5. Freedom?
6. Sympathetic Climate Control
7. Untitled
8. Syndrome Down
9. Breathe Machine
10. The Infinity
11. Aspire, Inspire