Succes is geen eindeloze sleutel tot meer succes en ook side-projects van gevestigde namen gaan wel eens kopje onder. Als de naam "Corpsegrinder" valt, linkt u deze onmiddellijk aan George Fisher, en Fisher aan Cannibal Corpse of in een enkel geval aan Monstrosity. Waarschijnlijk zullen weinigen van u in de eerste (of laatste) plaats de naam van Paths Of Possession opdiepen, hoewel dat eveneens een band met de beste man in de gelederen is. Voor de meesten van u is deze band waarschijnlijk volstrekt onbekend en niet omdat de undergroundparel diep gedolven dient te worden. Van "underground" is op een label als Metal Blade weinig sprake, Paths Of Possession blijft grotendeels onopgemerkt omdat de band doorgaans geen noemenswaardige noot weet te spelen.

Misschien een beetje kort door de bocht zo, want “slecht” mag de band nou ook weer niet wezen. "Totaal niet boeiend" is in mijn ogen wel een rechtvaardige optie. Nu het derde album The End Of The Hour weer daar is vraag ik mij wéér eens af waarom een band als deze eigenlijk nog draait. Wederom hebben we hier een album dat, kort gezegd, op George Fisher + matige achtergrondband neerkomt. De alom bekende Grinder doet weer een leuk kunstje, hoe u het wendt of keert, brullen kan die man wel degelijk, en uit zijn tenen ook, als het moet. In Paths Of Possession kan hij de diversiteit van zijn stem duidelijk goed kwijt, de nummers zijn qua tempo trager en ritmischer dan bij collega Cannibal Corpse, dus laat Fisher zijn kenmerkende stem de vrije loop, hoewel ik hem persoonlijk wel liever hoor skullcrushen.

Fisher is hiermee dan ook de enige pilaar waar de band op steunt. Voor de muziek an sich zou ik nauwelijks een zak weke winterpenen geven. Niet omdat men niet kan spelen, maar omdat de inspiratie, inzet en enthousiasme door afwezigheid schitteren. De matige, melodieuze stembegeleiding zou zonder het aandeel van de frontman nauwelijks als deathmetal herkenbaar zijn. Wat krachteloze drums, slappe solo's, veel tamme melodieuze gitaarloopjes, dat is het al met al zo'n wel een beetje. De composities zijn vrij saai, de gitaren gieren niet, de solo`s knallen niet, de drums lijken niet te weten hoe een dreun moet worden uitgedeeld en de productie is te onverschillig. De presentatie is soep zonder ballen en buiten wat flinke snauwen van George Fisher mist The End Of The Hour, dat nota bene voor “conceptalbum” dient door te gaan, alle vormen van kracht, negatieve emotie en gepaste uitstraling.

Tja, c'est la vie...

Tracklist:
1. Memory Burn
2. The Ancient Law
3. I Am Forever
4. In Offering Of Spite
5. Pushing Through The Pass
6. Poisoned Promise Land
7. Ash Is Falling Rain
8. The End Of The Hour
9. As Sanities Split
10. Engulfing The Pure
11. Bonus track