Manes bestaat uit 2 vaste leden, Cern en Torstein Parelius, en zij worden geassisteerd door een berg aan gastmuzikanten waaronder naast enkele voor mij onbekende artiesten ook mensen uit Atrox en Solefald. Hierdoor is wederom een erg experimenteel album ontstaan. Het eerste nummer Deeprooted is nog vrij recht door zee voor Manes begrippen maar het tweede nummer, Come to Pass, gaat los met erg pakkende beats en onder andere Franstalige rap. Alles echter wel ondersteund door, al dan niet gesamplede, gitaar zodat het rock/metal gevoel nooit helemaal verdwijnt. Ook de rest van de nummers op deze plaat staan bol van het experiment, zo wordt je tijdens het beluisteren geconfronteerd met invloeden uit de jazz, ambient, electronica, (prog)rock, vleugjes metal en trip hop. Je begrijpt het al, geen eenvoudige kost en het duurde dan ook even voordat het kwartje viel. Op het eerste gehoor komt het vrij fragmentarisch over, maar zoals wel vaker vallen na verloop van tijd de diverse kwartjes (of 10 eurocenten) mooi op hun plaats.
Vergelijkingen met andere bands zijn er bijna niet, maar als je dan toch een band moet noemen kom je al snel op Ulver uit. Niet dat ze muzikaal met elkaar te vergelijken zijn maar ze hebben wel een zelfde soort ontwikkeling doorgemaakt. How the World Came to an End scoort wat mij betreft iets minder dan Vilosophe, vooral omdat daar wat betere songs op stonden. Maar dat dit een kanshebber voor de jaarlijsten is is wel duidelijk.
Tracklist:
1. Deeprooted
2. Come To Pass
3. I Watch You Fall
4. A Cancer In Our Midst (Plague One)
5. Last Lights
6. Nobody Wants The Truth
7. My Journal Of The Plague Years (Fuckmensch Warmensch)
8. The Cure-All
9. Transmigrant
10. Son Of Night Brother Of Sleep
.jpg){kind=small}
