Voor de zoveelste keer ligt het bewijs dat het harde ploeteren op en goede dag rijkelijk beloond zal worden in mijn handen. Of liever gezegd, in de cd-speler, want dat is de plaats waar het bewijs zich ontplooit tot een waarneembaar gegeven. En het bewijs liegt er niet om, hell no. Integendeel. Mokerende deathmetal draait mijn oren tot macaronispiraatjes en I love it!

Deze mokerende band is niemand minder dan de Belgische Moker (toeval bestaat niet), de Moker die vorig jaar nog op de split-cd met Outcast te horen was. Drie nummertjes, maar dat was kwaliteit genoeg en zo heeft Moker tegenwoordig én een label én de debuut-cd op zak.
En door dat laatste kunt u moeilijk nog om Moker heen. Translating The Pain is een uitstekend debuut geworden waar uw hart geheid de marathon van holt en uw haren vanzelf de polonaise van gaan lopen. Wat u op de split met Outcast al waar kon nemen was slechts een kleine voorproef van wat Translating The Pain u allemaal zal bieden.

De grote kracht van dit album schuilt in een aantal zaken en de composities springen mij als eerste in het oor. Moker is geen band die een half uur lang stug doorbeukt zonder eens een toeristenroute aan te doen om bij de finish te geraken. Er zijn veel wegen naar Rome en Moker neemt qua muzikale samenstelling niet de simpelste en snelste. De band is niet enkel gefixeerd op snelheid, want deze wordt geregeld teruggeroepen zodat de felle sprint wordt afgewisseld met een drafje waarin de solide spelende instrumenten een behoorlijk potje deathmetal neerzetten. De lompe basgitaar die Broken Silence opent en de warme, kalme solo`s op Last Note zijn wat dat betreft juweeltjes, en zo zijn er meer.

Mokerstrot Ad is het volgende pluspunt want ook dankzij zijn vocale aandeel is Moker een lust voor het oor. Ad kan alles. Grommen, brullen, kotsen, krijsen en bulderen. U vraagt, wij draaien. En dit alles wordt ook op het juiste moment ingezet waardoor ieder nummer weer een lekker hoogtepunt wordt en de muziek gevarieerd blijft. Naast dit alles mogen de gastbijdragen van leden van Suhrim en In-Quest op het nummer False Reality (mijn persoonlijke favoriet) en Fréderic Wouters op de hekkensluiter Last Note niet onvermeld blijven, want deze kruidnageltjes zorgen voor een extra pittig muzikaal geheel.

De productie is eveneens zeer noemenswaardig. Niet te clean, niet te vadsig maar wel lekker lomp. Moker hanteert een gewichtig geluid, want een neerkomende hamer mag per slot van rekening ook niet van piepschuim zijn, wil deze de nodige deuken kunnen leveren.

De kwaliteit van Moker is opgevangen, het harde werken met een labeldeal beloond. Nu is het aan u om deze band de wereld door te leiden. Hoor Translating The Pain en zeg het voort!

Tracklist:
1. Intro
2. Manic Existence
3. Your Dark Self
4. My World Decays
5. Tormented Soul
6. False Reality
7. Am I Falling Into The Claws Of The Lurking Deathtrap?
8. Broken Silence
9. Stuck In A Pattern
10. Last Note