Om tot een correct en begrijpelijk oordeel te komen zal allereerst de stijlomschrijving duidelijker gedefinieerd moeten worden. Wat speelt Hevein? Thrashy metal met stevige metalcore invloeden, die het midden houdt tussen de felheid van Lamb Of God en de melodieuze aspecten van Trivium, met niet in de laatste plaats wonderschone refreinen. Melancholie slaat toe, op "Last Drop Of Innocence" en "Only Human" Toch is de muziek tamelijk agressief te noemen, zeker op een ogenschijnlijk harmonie-arm nummer als "Bleed The Day". Ook kaal als ze zijn zijn de nummers heel behoorlijk, eerdergenoemde vergelijkingen zouden zich niet schamen voor materiaal zoals dat op "Sound Over Matter" staat. Goed uitgekiende tempo-omslagen en rauw gitaargeluid maken Hevein tot een band waar je warm voor mag lopen.
Hoe passen Lilja en violiste Aino Piipari in dit concept? Hun strijkinstrumenten zijn meer dan gimmicks. Hoewel voornamelijk in de begeleiding, hebben ze een prominente plaats in de band. Ze bieden tegengas voor de harde waarheid die de rest van de band verkondigt. Bieden troost als de metalcore streng is voor de luisteraar en overtuigen dat het allemaal zo erg niet is als drums en gitaren cynisch worden. Of als overredingskracht, mocht "Beg To Differ" al niet overtuigend genoeg zijn zonder. Viool en cello lijken plotsklaps net zo onmisbaar in deze stijl muziek als gitaren dat zijn.
Als bands ongekende elementen in hun muziek voegen is dat niet genoeg om hoog te scoren, dat is een misverstand. Het moet verschil maken, iets toevoegen, overbodigheid is niet gewenst. Hevein weet de strijkinstrumenten op zo'n manier in te zetten dat ze echt deel van de compositie worden, niet zomaar wat tegen het geluid aanschuren. Daarnaast zijn de nummers ook van bijzonder hoge kwaliteit. Dat is een zeldzaamheid die hoog beloond moet worden.
