NME.MINE, uit te spreken als ‘enemy mine’, kan niet verbazen met het debuut ‘Life Without Water’. Het enige verrassende aan deze band is dat ze uit Zuid-Duitsland komen terwijl ze Amerikaans klinken en dat de leden vroeger in een old school hardcoreband speelden. De heren hebben duidelijk hun ziel verkocht om succes te hebben. Je kunt hun stijl omschrijven als een iets hardere versie (riffwerk) van Nickelback en daar worden we natuurlijk niet echt vrolijker van.

De productie is wel uitstekend maar totaal sfeerloos. Om de woorden van producer Sigi Bem (Kreator, Caliban) te citeren: ‘I tried to let their underground naturalness flirt with the necessary mainstream charm'. Ik heb voor uw plaats al drie gekotst. Dit plaatje zou nog min of meer aanhoorbaar kunnen zijn als zanger Patric Schmidt echt zou kunnen zingen, maar hij sukkelt heel de plaat door en forceert zijn stem volledig. Als je achternaam niet Caputo is, probeer dan ook niet zo pathetisch over te komen. En als je geen vrouw kan krijgen, vereeuwig dat dan ook niet op plaat. Dat komt lichtjes zielig over.

Maar om met goed nieuws te eindigen: ik lees net op hun site: ‘Life Without Water' just entered the German Charts! Hooka hey!!!. Een huppeldansje is dus wel op zijn plaats. Je ziel verkopen aan de duivel in ruil voor diabolische inspiratie juich ik altijd toe, maar je ziel inruilen om succes te hebben…daar walg ik van.

Tracklist:
1. A Day Like This
2. The End Of Prayer
3. Trend Depression
4. Save Me
5. Unlove
6. Sold Out Belief
7. Last Day
8. Stab Me Down
9. Out Of Envy
10. Silent Awakening
11. The Bloodking