Saint Vitus posters aan de muren van meisjeskamers. Trouble tatoeages op de rug van dertienjarige pubers. Solitude Aeternus-joints in de plaatselijke koffiewinkel. Count Raven-hangmatten vliegen de deur uit en Candlemass-broeken zijn niet aan te slepen in de betere kledingszaak. Jongens en meisjes, classic 80’s doom is populairder dan ooit.

Rising Dust weet dit ook en spreekt zelfs van een heuse ‘Doom Revolution’. Ze weten ook dat het nog steeds doom-approved is om te praten over heksen (‘Don’t Burn The Witch’), de stoner 70’s (‘Dark Side Of The Seventies) en fantasieteksten in Leif Edling-traditie (‘Ride With The Dragon’) doen het ook nog steeds goed. Muzikaal nemen ze weinig risico en de het gebodene is voor het genre vrij up-tempo en easy-listening te noemen. Maar mij hoor je niet klagen: de doomwerkjes zitten sterk in elkaar, de zanger kan zingen (tegenwoordig is dat geen vereiste meer om in een band te zingen) en de riffs zijn opzwepend.

Misschien zag u de band aan het werk op het prestigieuze Doom Shall Rise, in de Baroeg of op de geslaagde Belgium Doom Night en dat weet u wel dat het snor zit met deze behaarde groep. Een uitstekend debuut van een uitstekende true doomband.

Tracklist:
1. Hell of Witchfinder
2. Doom Revelation
3. Absolution
4. Don't Burn the Witch
5. Dark Wild Lady
6. Dark Side of the Seventies
7. Ride with the Dragon