Er is één ding dat meteen opvalt tijdens de eerste luisterbuurt van de eerste cd van het nederlandse Bullseye Powerrock. Ik zal het er maar meteen over hebben, want dan hebben we dat achter de rug. De muziek op Pulverize klinkt namelijk preciés als Black Label Society! De hele cd lijkt een soort van verafgoding van Zakk Wylde. De riffs, solo's en zelfs de zang zijn duidelijk geinspireerd door het werk van mr. Wylde. Het enige echte verschil is dat er niet zoveel gesoleerd wordt als op een Black Label Society plaat. Maar er zijn wel solo's aanwezig. En hoewel ze natuurlijk lang niet zo magistraal zijn als Wylde's solo's, ze zijn zeker te verteren.

Maar waarom maakt Bullseye Powerrock nou een kopie van een band die zelf al elk jaar een nieuwe cd op de markt brengt? Het antwoord komt van de band zelf uit een interview met Headache Magazine:"Niemand maakt dit soort muziek in Nederland, dus moeten wij het maar doen." Inderdaad, als je in Nederland op zoek wilt gaan naar een doomy stonermetal band met southern rock invloeden, dan ben je lang bezig. Bullseye probeert het gat al vijf jaar te vullen. Jaarlijks treed de band dan ook vaak op in het land. Ze hebben intussen al het podium gedeeld met bands als Saxon en Monster Magnet. De goed ontvangen demo Attitude uit 2003 was tot nu toe nog het enige wapenfeit van de band.

Pulverize is dus de eerste volwaardige cd, uitgebracht in eigen beheer. Voor een cd in eigen beheer, klinkt het geluid behoorlijk goed. Dat wil zeggen, de gitaren klinken moddervet zoals het hoort. Echter, de drums klinken wat dof. Een beetje meer op de voorgrond was wenselijk geweest. De zang is ook niet geweldig in de mix. Of de zang zelf geweldig is, laat ik even in het midden. Laat ik het zo zeggen dat z'n rauwe zang prima bij de muziek past

De cd begint met W.M.G.I., een traag nummer dat de riffs doet laten spreken. De snelheid wordt opgevoerd met de titeltrack en met de mid-tempo nummers Another Deathride en Sonic Frustation gaan weer verder met wederom brute riffs. The Wages Of Sin is dan weer wat trager en dreigender. Rollin' Thunder is de klapper van de cd. Door z'n lengte van bijna 6 minuten word alles lekker uitgestrekt en bevat ook nog eens een puike solo. Hierna krijgen we met Nothing Left To Lose weer een prima up-tempo nummer voorgeschoteld, met in het midden wat ruimte voor de basgitarist. Met de logge nummers Ain't Gonna Beg en Broken & Paralized zijn we bijna aan het einde. De eerste heeft een gaaf opbouwend solo-gedeelte en tijdens Broken & Paralized horen we de eerste acoustische gitaren. Afsluiter Home is helemaal acoustisch waarbij spontaan een kampvuurtje in je gedachten ontstaat.

Ondanks dat alles dus gejat lijkt te zijn (waar ze zich overigens niet voor lijken te schamen), is de eerste plaat van de lompe powerrockers een geslaagd debuut geworden. Het rockt als de tering en de term 'powerrock' klopt als een bus. Maar waarom zou je deze cd kopen als je ook Black Label Society kunt krijgen? Simpel, het is gewoon een goede plaat geworden! Dus ben je fan van logge stonerrock, dan kan je wat mij betreft deze cd blind aanschaffen.

Tracklist:
1. W.M.G.I.
2. Pulverize
3. Another Deathride
4. Sonic Frustration
5. The Wages of Sin
6. Rollin' Thunder
7. Nothing left to Lose
8. Ain't gonna Beg
9. Broken & Paralized
10. Home