Verandering van spijs doet eten, en als Amenra dat niet doet, dan moet ik dat maar doen. Daarom wordt deze review een zogenoemde 'first reaction'-review. "Verandert Amenra dan niet?" vraagt u terecht. "Hoe kun je dat nou van tevoren weten?"

U heeft in zekere zin gelijk. Amenra is al jarenlang een stabiele factor in de sludgedoom en hoewel er zeker ruimte voor experiment is, blijft de muziek in de kern onveranderd en dat zal met deze semi-dubbel-ep niet anders zijn.

Een semi-dubbel-ep? Jazeker, en dat is inderdaad nieuw. De Toorn (de naam is een verwijzing naar, en in zekere zin een continuering van De Doorn, 2021) en With Fang And Claw komen tegelijkertijd uit en vormen niet alleen een terugblik op de inmiddels bijna dertigjarige carrière, maar zijn tegelijkertijd een voorbereiding op de volgende hoogmis, dat wil zeggen de volgende Mass, Mass VII. Maar als de twee ep's hetzelfde thema hebben, zijn het dan wel losstaande werken? We gaan het zien, of nou ja, horen. Het antwoord zult u pas vinden in de review van With Fang And Claw, gezien ik die hierna zal beluisteren, maar nu gaan we in conclaaf met De Toorn.

De bijna 26 minuten klokkende schijf biedt slechts twee tracks van ongeveer gelijke lengte, dus dat wordt weer een flink mis(sie). We trappen af met Heden, dat met typisch minimalistisch Amenra-getokkel en dito drums de toon zet. Zanger Colin H. Van Eeckhout's mijmerende spokenwordpassages zijn ook allang geen verrassing meer en voelen op het eerste gehoor zelfs een beetje goedkoop aan. Met name om de nietszeggendheid - zo lijkt het althans - van zijn teksten. Het trucje om midden in een zin een pauze te laten vallen is ook al wel een beetje uitgemol...

Bam! Heilige Maria en alle pauzen bij elkaar! Amenra klapt er even vol op en vermorzelt kerk en staat in één allesvernietigende doomsludgesloopriff. Met zijn gepatenteerde lompheid maken de Kortrijkse heren korte metten met al het geklaag en gejeremieer van zowel mij als Colin. Alles ligt in één klap aan gruzelementen. Dat een band van dergelijke statuur na al die jaren nog in staat is om zóó onbeschoft barbaars uit de hoek te komen! Het enige nadeel is dat je daar dan bijna tien minuten voor hebt moeten wachten, maar genade met ons als luisteraar kent de band duidelijk na al die jaren nog steeds niet. Al rouwklagend worstelt Colin zich als vanouds weer een weg door de traag dreunende, bijna dronende maar alles vermorzelende riffs. En dan is het plots over. Wow! Wat een rit weer.

En dan zijn we dus pas halverwege. Gelukkig krijgen we met het intro van De Toorn (Talisman) even de tijd om wat op adem te komen, want ook deze track begint met het Amenra-octrooi van mantraïsch getokkel en bezwerend, herhalend gedrum. Krijg we nou weer dezelfde formule?

Het antwoord is kennelijk ja, en deze keer is de overgang naar de sludgeriffs wat natuurlijker. Dat wil zeggen, hij komt minder onverwacht. Maar de klasse spat er van alle kanten van af. Want als er één band is die dergelijke stop-startmomenten in dit genre beheerst, dan is het Amenra wel. Een blasfemisch verwoestende explosie van muzikaal geweld waarvan paus Franciscus zich in zijn graf zou omdraaien, barst los. Colin schreeuwt zijn primitieve harteleed weer ongeremd van zich af en zijn kompanen vegen de vloer aan met alles wat heilig is.

Is dat allemaal nieuw? Nee, zeker niet. Zoals verwacht, doet Amenra precies wat het altijd doet. Het breekt af en bouwt op. Het heelt. Het laat de zielenpijn toe. Niet vluchten, maar confronteren, is het adagium. De parrhesiastische zorgverstrekkers van het zelf zijn geen zachte heelmeesters, maar laten dan ook geen stinkende wonden achter. Het enige wat ze achterlaten is een nieuwsgierigheid naar hoe With Claw And Fang dan zal klinken. Dat leest u over enkele dagen.

Tracklist:
1. Heden
2. De Toorn (Talisman)