Speed metal uit Kopenhagen, het bestaat! Rush Of Power is de vierde langspeler van het Deense kwintet Steel Inferno, dat sinds 2012 actief is. Je zou de sound inderdaad het beste als speed metal kunnen omschrijven, al schurkt het hier en daar tegen de klassieke heavy metal aan en zijn er ook wat thrash-invloeden te bespeuren. Denk aan vroege speedmetal-acts als Exciter en Annihilator, gemengd met wat Judas Priest, Accept en Iron Maiden, gekruid met hier en daar een snufje oude Slayer.

Er is verder eigenlijk weinig vermeldenswaardig aan deze release. De band kopieert nauwgezet de sound uit de jaren tachtig en negentig en schrijft redelijk competente, niet al te lange nummers die weinig variatie en hoegenaamd niets verrassends bevatten. Niettemin is het muzikaal allemaal nog redelijk te verteren. Albumopener The Abyss, bijvoorbeeld, begint met een best catchy heavymetal-riff met gelaagde Iron Maiden-geïnspireerde gitaarharmonieën, waarbij zanger Chris Rostoff met zijn machtige uithalen niet onverdienstelijk Bruce Dickinson naar de kroon proberen te steken. Al snel bekruipt je echter een “waar heb ik dat toch eerder gehoord”-gevoel dat je de rest van het album niet meer loslaat. Slecht is het niet, maar het is kwalitatief eigenlijk nergens goed of origineel genoeg om echt te beklijven.

In Cut Down By The Chainsaw zitten duidelijke Slayer-invloeden verweven, waardoor het nummer niet zou hebben misstaan op, laten we zeggen, Haunting The Chapel. Ook The Blitz kopieert die vroege Slayer-sound nauwgezet. Beide nummers horen tot het beste wat Steel Inferno op Rush Of Power te bieden heeft, maar om de verkeerde reden. Ze klinken goed omdat het redelijk geslaagde Slayer-songs lijken, niet omdat het goede Steel Inferno-songs zijn.

Naast alle geslaagde imitatie moeten we het doen met een aantal aardige momenten, die helaas nogal dun gezaaid zijn. Hunt The Rush heeft een aardige dissonant in de openingsriff die vergezeld gaat van een klassieke, hoge speedmetal-gil van Rostoff. Een veelbelovend begin. Helaas verzandt het nummer in een nogal rommelige mix van thrash en speed, waarbij de segmenten net niet in elkaar grijpen, en die power en intensiteit mist om echt te boeien. Cathedral Run heeft een fijnbesnaard melodisch tokkelintro, dat vervolgens overgaat in een duizend-in-een-dozijn-speedmetal-riff. Powergames is een speedmetal-song doorspekt met aardige powermetal-refreinen, met koortje en al, dat ontsierd wordt door een nogal lang instrumentaal intermezzo.

Voor liefhebbers van de beginperiode van de speed metal is dit album misschien nog wel een aanschaf waard, maar de moderne metalfan zal er vermoedelijk weinig genoegen aan beleven. Je vraagt je af wat de verdere toegevoegde waarde is van een band die zo nauwgezet de sound van vroeger na wil bootsen. In 1986 zou Rush Of Power best nog wel enige aandacht gekregen hebben, maar we zijn inmiddels al heel wat jaartjes verder. Tegenwoordig is slechts het kopiëren van de oude sound niet meer voldoende. Je verwacht een eigen draai, iets dat de band boven een ordinaire kopie uittilt. En die draai, die is er helaas niet. Een krappe voldoende voor de moeite dus.

Tracklist:
1. The Abyss
2. Cut Down By The Chainsaw
3. Hunt The Rush
4. Power Games
5. Electrocuter
6. Cathedral Run
7. The Blitz
8. Attack
9. Coven In The Dark