De Finse blackmetalgroep The True Black Dawn (het adjectief is later toegevoegd omdat de bandnaam ‘Black Dawn’ al door een Amerikaanse heavymetalgroep is vastgelegd) draait naar eigen zeggen officieel al sinds 1992 mee. Daarmee zouden we te maken hebben met een van de bands uit de roemruchte tweede golf van blackmetalbands die in het begin van de jaren negentig in met name Noorwegen - maar natuurlijk ook in andere landen uit Scandinavië - furore maken. Toch zou dat een vorm van geschiedvervalsing zijn, omdat Black Dawn eigenlijk pas in 2001 enige bekendheid genereert. Dan verschijnt het debuutalbum Blood For Satan via het cultlabel Necropolis Records. Het is een kort, maar intens werkstuk dat geen originele noot bevat, maar door zijn gedrevenheid en sterke composities destijds behoorlijk wat indruk weet te maken op de puberversie van uw inmiddels gepokt en gemazelde recensent.
Het duurt anderhalf decennium (!) totdat er een nieuwe langspeler verschijnt in de vorm van Come The Colorless Dawn (2016). Die plaat blijkt echter nogal teleurstellend. Niet dat het nu echt slecht materiaal is, maar de gedrevenheid ontbreekt. En dan hou je nogal standaard black metal over, zonder echt onderscheidende elementen. The True Black Dawn is ditmaal iets sneller met een opvolger. Amper acht jaar na dato ligt ineens album nummer drie in de schappen. De plaat is blijkbaar al in 2020 en 2021 opgenomen, maar is om onduidelijke redenen een tijd op de plank blijven liggen. Hebben de heren met Of Thick-Circling Shadows alsnog een waardige opvolger van het illustere debuut in elkaar weten te timmeren? Of beroept de band zich met deze nieuweling wederom op een herhaling van zetten?
Met openingstrack Algol horen we in ieder geval weer wat meer vuur terug. Stilistisch gezien kleurt The True Black Dawn volstrekt binnen de lijntjes, maar de uitvoering is krachtig en de afwisseling tussen slepende doomriffs en felle erupties pakt goed uit. De eerste helft van Of Thick-Circling Shadows bevat meerdere verdienstelijke tracks. Zo mag drummer Ville Markkanen (die overigens tevens bassist is bij Horna) zich in het energieke The Wind From The Red Cloud laten horen met lekkere fills. Ook het vuige en met wrange, pokdalige tremoloriffs doorspekte Fish, Sin And Soma, dat qua intensiteit wel enigszins aan Tsjuder doet denken, mag er wezen.
Toch blijkt de muziek van The True Black Dawn over de gehele linie te clichématig om echt potten te breken. De composities zijn bovendien niet allemaal even sterk. Zo begint Night And Names weliswaar als een lekker, slepend midtempo-nummer, maar ontwikkelt de track zich te weinig om te blijven boeien. En Body-Without-Soul en Worlds In The Mirror klinken zo inwisselbaar dat ze door wel honderd obscure bands geschreven hadden kunnen zijn. Wat niet helpt, is dat de strot van Wrath wat sleets begint te raken. Hij probeert wel aardig wat afwisseling in zijn stemgeluid te leggen, maar de echte intensiteit is er wel vanaf. Zo moeten we toch concluderen dat Of Thick-Circling Shadows een behoorlijk onopmerkelijk album is. Degelijk uitgevoerde black metal, die echter geen enkele liefhebber van het genre ook maar enigszins zal verrassen.
Tracklist:
1. Algol
2. The Depths Of The Looking Glass
3. Night And Names
4. The Wind From The Red Cloud
5. Fish, Sin And Soma
6. Body-Without-Soul
7. Worlds In The Mirror
8. Palace Of Ash
9. Volaverunt
10. The End Of Our Age
