Het optreden van Five The Hierophant vorige maand op Soulcrusher kwam eigenlijk nét iets te vroeg. Het nieuwe album Apeiron kwam namelijk een week later pas uit. Qua marketing is dat niet de beste strategie. De experimentele doomjazz-metal kwam echter goed uit de verf en via dat optreden kwam ik ook nog eens op het spoor van de opvolger van het uit 2021 stammende Through The Aureate Void. Zo heeft die show zijn effect dus uiteindelijk toch niet gemist.

Muzikaal bewandelt het eclectische gezelschap hetzelfde pad als op de genoemde voorganger. De saxofoon zweeft nog steeds over een tapijt van duister dronende postmetal. Dat tapijt wordt geweven door drums, basgitaar en gitaar. Middels het vernuftig toevoegen van geluidseffecten en minder gebruikelijke instrumenten zoals de hoorn, de trompet en de viool heeft Apeiron echter meer kleur.

Het artwork sluit perfect aan bij deze zwevende, welhaast trippende composities. Het betreft namelijk een schilderij van Odd Nerdrum, waarin de invloeden van de caravaggisten er dik bovenop liggen. Bij de meesten onder u zal deze Noorse schilder waarschijnlijk bekend zijn van de scène uit de film The Cell (2000, met onder andere Jennifer Lopez), die gebaseerd is op zijn schilderij Twilight. Mocht u nog niet bekend zijn met het bijzondere werk van deze eigenzinnige man - tevens grondlegger van de Kitsch-beweging - waag er dan eens een googletje aan. Maar ik dwaal af.

Er zijn meer verschillen dan alleen die extra gekleurde zweverigheid. Op compositioneel vlak heeft de band bijvoorbeeld duidelijkere keuzes gemaakt. Waar Through The Aureate Void meer meandert en dwaalt, hebben de tracks op deze schijf een duidelijkere richting. Dat werkt natuurlijk voorspelbaarheid in de hand, maar de mannen verstaan hun vak goed genoeg om die valkuil te vermijden. Ze maken af en toe gewoon een extra ommetje vooraleer op de bestemming aan te komen.

Een ander groot verschil is de productie. Waar de voorganger hier en daar best wel ondergeproduceerd is, heeft deze nieuwe telg in de discografie de sound gekregen die hij verdient. Er is een goede balans tussen de verschillende instrumenten en door de grootse sound krijgen zij ook voldoende ruimte om te ademen. Aan het bekende euvel dat een band met een betere productie te gepolijst, vlak en doods klinkt, lijdt Apeiron overigens absoluut niet. Nog steeds scheurt en schuurt het waar dat moet.

Net als op zijn voorganger neemt Five The Hierophant de tijd om zijn composities goed op te bouwen en uit te werken. Met een gemiddelde tracklengte van bijna acht minuten is dat heel letterlijk waar, maar ook in figuurlijke zin hebben de heren nergens haast om hun verhaal uit de doeken te doen. De tracks beginnen stuk voor stuk met een onheilspellende ambient soundscape (of vergelijkbaar geluidseffect), waarop langzaam wordt voortgeborduurd. Door het vakkundig toevoegen van lagen en instrumenten worden de tracks langzaamaan groter en grootser, zonder écht naar een apocalyptische climax toe te werken. Naar het einde toe wordt dat vervolgens ook weer deskundig afgebouwd. Overigens zonder dat het allemaal zo klinisch is, als ik het hier beschrijf. Het zijn dus tracks met een echte kop en staart, zoals dat zo mooi heet, maar de mannen benutten hun vakmanschap ten volle om de aandacht vast te houden en de composities interessant te houden.

Zo zijn we aan het eind van deze review gekomen, waarbij ik bovenstaande dan moet samenvatten en u vervolgens met een boodschap heen moet zenden. Komt-ie. Five The Hierophant is gegroeid op het vlak van productie en compositie. Met bovengemiddelde vakbekwaamheid voorkomt men op ingenieuze wijze voorspelbaarheid en sleur. Wie graag eens wat anders proeft dan zijn dagelijkse aardappel-vlees-groente-prakkie, moet deze Londense formatie absoluut eens een kans geven. Daarnaast weet de avant-garde-fetisjist hier ongetwijfeld ook wel raad mee. Tip: Gebruik een koptelefoon en zet het volume hoog.

Tracklist:
1. Apeiron
2. Moon Over Ziggurat
3. Tower Of Silence I
4. Initiatory Sickness
5. Uroboros
6. Tower Of Silence II