The Wretched; The Ruinous is het achtste album van Unearth. De band uit Massachusetts behoort tot de grondleggers van Amerikaanse metalcore. Het derde album, III: In The Eyes Of Fire (2006), is stijlbepalend te noemen. Sindsdien is de mengelmoes van Zweedse melodieuze death, Amerikaanse thrash en hardcore niet wezenlijk veranderd. Het nieuwe album is het eerste studiowerk zonder gitarist/oprichter zanger Ken Susi (As I Lay Dying), maar de wrede grooves, brullende vocalen, technische riffs en melodieuze leads worden met dezelfde overtuiging gebracht als op de voorgangers.

Niet alleen Ken Susi heeft de band verlaten. Ook drummer Nick Pierce is vertrokken naar As I Lay Dying, maar hij heeft nog wel meegewerkt aan dit album. Drummer Mike Justian is terug van weggeweest en inmiddels is ook Peter Layman (Flood Peak) als tweede gitarist aan de bezetting toegevoegd. Passages met cleane zang zijn vrijwel volledig geschrapt nu Ken Susi is vertrokken.

Gitarist Buz McGrath is met het vertrek van Ken Susi de belangrijkste songwriter. Buz heeft hier en daar wat nieuwe elementen aan de songstructuren toegevoegd en inspireert daarmee frontman Trevor Phipps tot iets meer vocale diversiteit. De invloed van het experimenteren is gering. Fans hoeven zich geen enkele zorgen te maken en mensen die de band bekritiseren, zullen het waarschijnlijk niet eens opmerken.

The Wretched; The Ruinous is een tikkeltje gevarieerder en iets zwaarder, sneller en complexer dan de voorgaande albums. Het nieuwe album combineert het relatief moderne van Extinction(s) (2018) met de wreedheid en het technische aspect van het vroegere werk. Het resultaat is een energiek album met compacte nummers, die stuk voor stuk de moeite waard zijn. Alhoewel, Aniara is een onbeduidend instrumentaal rustpuntje op de plaat.

De thrashy riffs, verpletterende grooves en het melodieuze soleerwerk vormen de kernwaarden van Unearth. De invloed van melodeath is behoorlijk aanwezig. Denk daarbij vooral aan het vroege werk van In Flames en Dark Tranquility. Producer Will Putney (gitarist Fit For An Autopsy) heeft gezorgd voor een zware muur van geluid, waardoor de leads van Buz nog beter uit de verf komen. De productie versterkt de agressie, vooral in een fel, thrashy nummer als Dawn Of The Militant en in de brute afsluiter Theathers Of War.

Mother Betrayal is een opvallende track. Het nummer begint relatief rustig, met een sinister sfeertje. Geen zorgen, dat is van korte duur. Het is wel een fraaie dwarsdoorsnede van de facetten die Unearth kenmerken. Feitelijk geldt dat voor het volledige album, maar Mother Betrayal springt er wel uit. Trevor Phipps brult al vijfentwintig jaar de longen uit zijn lijf. Zijn stemgeluid vertoont enige slijtage. Dat zijn vocalen iets veelzijdiger zijn, vooral in Call Of Existence, Into The Abyss en Broken Arrow, komt de plaat als geheel ten goede.

Unearth blijft zich begeven in het grensgebied tussen metalcore en melodeath. Voor originaliteit ben je bij deze band aan het verkeerde adres. In tegenstelling tot Lamb Of God, All That Remains, Trivium of Killswitch Engage om er maar een paar te noemen, is Unearth trouw gebleven aan de oorspronkelijke vorm van Amerikaanse metalcore. The Wretched; The Ruinous is daarop geen uitzondering. De fans zijn er gelukkig mee en anderen zullen zeggen dat het meer van hetzelfde is. Dat neemt niet weg dat het simpelweg een solide album is.

Tracklist:
1. The Wretched; The Ruinous
2. Cremation Of The Living
3. Eradicator
4. Mother Betrayal
5. Invictus
6. Call Of Existence
7. Dawn Of The Militant
8. Aniara
9. Into The Abyss
10. Broken Arrow
11. Theaters Of War