Maurizio Iacono is bij het grote publiek niet alleen bekend als frontman van de deathmetalformatie Kataklysm. Hij timmert het laatste decennium ook aardig aan de weg met zijn symfonische deathmetalproject Ex Deo, waarin we zijn voorliefde voor de mythologie van het Romeinse Rijk terughoren. De beste man heeft het kennelijk nog niet druk genoeg, want eind vorig jaar verschijnt met Invictus het debuutalbum Unstoppable, wederom een nieuw project van de sympathieke brulboei. Hij krijgt daarbij hulp van zijn maatje J-F Dagenais, die als gitarist bij Kataklysm en Ex Deo betrokken is, alsmede van drummer Jeramie Kling (naast Ex Deo actief in een dozijn andere bands). Het opmerkelijkst aan Invictus is echter dat Iacono de vocale diensten deelt met zanger Chris Clancy. Diens cleane zang vormt een belangrijk ingrediënt in de sound van Invictus.
Die sound is namelijk een stuk melodieuzer dan we gewend zijn van Iacono. Invictus maakt namelijk een makkelijk in het gehoor liggende en relatief toegankelijke mengelmoes van metalcore, groove metal en melodieuze death metal. Het is een combinatie die mij niet direct doet juichen van vreugde - zeker gezien het nogal ongeïnspireerde latere werk van Kataklysm, dat ook al richting groove metal neigt - maar de uitvoering is verdienstelijk. Met name de nummers waarin zowel Iacono als Kling de vocalen verzorgen, blijken echte oorwurmen te zijn. Zo valt Eagles bijvoorbeeld op door zijn groots aangezette, met veel overtuigingskracht gezongen refrein, dat weliswaar sterk naar Amerikaanse ‘stadionbands’ riekt (hoor ik iemand Linkin Park zeggen?), maar stiekem toch wel erg goed werkt, zeker in combinatie met de brute grunts van Iacono. Bleed Me Out, Weaponized en 3656 beroepen zich op hetzelfde trucje - met redelijk wat succes.
Een ander sterk punt aan Unstoppable is de brutale en rellerige sfeer van het album. De refreinen mogen dan regelmatig vrij melodieus zijn, maar de band stopt zijn tracks ook vol hoekige riffs en lompe beatdowns. Neem bijvoorbeeld Get Up, een nummer met de subtiliteit van een bulldozer die door een speeltuin dendert, waarmee de band met relatief simpele middelen een enorme energieboost weet mee te geven aan de luisteraar. De track zal niet alleen live voor lompe taferelen gaan zorgen, maar zal ongetwijfeld ook als speed werken voor sportschoolfanaten. American Outcast combineert de stoere, opzwepende en melodieuze kanten van Invictus het best. Het is een track waarbij het onmogelijk is om stil te blijven zitten, vooral bij het enorm krachtige refrein.
Het is makkelijk om kritiek te formuleren op Unstoppable. Zo is het album niet bijster origineel te noemen – de combinatie van grunts en cleane zang is inmiddels natuurlijk wel aardig uitgekauwd – en kiest Invictus voor een wel erg formulematige aanpak door de meeste nummers volgens hetzelfde, relatief simplistische stramien op te bouwen. Maar met dergelijke kritiek zouden we deze plaat wel wat tekort doen. De band pretendeert immers nergens om er met de originaliteitsprijs vandoor te gaan. En ook al is de aanpak nogal rechtlijnig, de meeste nummers zijn effectief en wekken in de luisteraar een soort oergevoel op dat live ongetwijfeld gekanaliseerd gaat worden in epische moshpits. Unstoppable is toegankelijk, stoer, ‘in your face’ en onopgesmukt – en juist daardoor een prima debuutplaat.
Tracklist:
1. You Will Know Who I Am
2. Eagles
3. Bleed Me Out
4. Exiled
5. Get Up
6. Weaponized
7. 3656
8. Ghost Of My Father
9. Darkest Of Enemies
10. American Outcast
11. Keeping The Wolves At Bay
