Halverwege 2018 verliet Erlend Hjelvik de band Kvelertak, waarvan hij mede-oprichter is en waarmee hij tussen 2006 en 2018 drie albums maakte. Na zijn vertrek nam hij eerst een aantal maanden pauze voordat hij in de eerste helft van 2019 alle songs schreef die op het debuutalbum Welcome To Hel van zijn soloband Hjelvik staan.
De muziekstijl komt deels overeen met die van zijn voormalige broodheer, maar er zijn ook verschillen. De screamende frontman laat samen met gitarist Rob Steinway (Skelator), ritmegitarist Remi André Nygård (Inculter), bassist Alexis Lieu (ex-Benighted, ex-F Stands For Fuck You) en drummer Kevin Foley (ex-Disavowed, ex-Benighted) “blackened viking heavy metal” horen. Denk daarbij aan een mix van punkrock, heavy metal (Iron Maiden, Judas Priest) en in mindere mate black metal.
Het vikingelement komt met name terug in de door Noordse mythologie geïnspireerde teksten. Zo gaat Helgrinda over Hermod’s reis naar de hel en over Scandinavische begrafenisriten en is North Tsar gebaseerd op de Ynglinge-saga uit Snorre, het boek van Snorri Sturluson. North Tsar is ook de track waarin het muzikale viking-element het nadrukkelijkst te horen is.
Het songmateriaal is wat rechter door zee en wat minder intens dan dat van Kvelertak. Er zijn wel tempowisselingen, maar de opzet van de tracks is doorgaans eenvoudig. De enige track die wat meer uitdaging biedt, is Helgrinda, dat net als Necromance nadrukkelijk invloeden uit black metal (Immortal) bevat, maar ook blasts en een sterke climax bevat. 12th Spell is black-‘n-roll van het grimmige soort. Ironwood neigt meer naar Judas Priest.
Simpele gitaarakkoorden en riffs, die prominent in de mix staan, krijgen ondersteuning van een degelijke ritmesectie en worden regelmatig vergezeld van melodieuze leadpartijen, waarbij de punkrockende heavy metal altijd het stevige fundament blijft. Een andere stabiele factor is de ruige, schelle, extreme zang van Erlend. Deze past goed bij het type muziek, maar bevat op The Power Ballad Of Freyr na weinig variatie.
De organische, doch wat vlak geproduceerde plaat wil niet echt knallen, maar er zijn twee positieve uitzonderingen. Glory Of Hel met Matt Pike van High On Fire op gastvocalen is primitief, maar bevat zeer effectieve black-‘n-roll met een Motörhead-touch. Juist die gastbijdrage geeft de track net dat beetje extra. Het is daarmee samen met Helgrinda één van de weinige uitschieters op de plaat.
Verder zijn er weinig positieve verrassingen. Ook Michael Scalzi (Slough Feg) kan het verschil niet maken in Necromance. Je zou zijn cleane zang een verrassing kunnen noemen, maar zijn bijdragen blijven helaas niet hangen.
Welcome To Hel brengt je veelal terug naar eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Het is een plaat die lekker wegluistert, maar ook eentje waarbij je niet veel op het puntje van je stoel zit. Hoewel de combinatie van old school metal, extreme vocalen en vikingthematiek tegenwoordig niet vaak voorkomt, missen er wat hooks en ontbreekt het aan spanning. Dit debuutalbum is degelijk, maar ook niet meer dan dat.
Tracklist:
1. Father War
2. Thor’s Hammer
3. Helgrinda
4. The Power Ballad Of Freyr
5. Glory Of Hel
6. 12th Spell
7. Ironwood
8. Kveldulv
9. North Tsar
10. Necromance
