Waarom lijkt het tegenwoordig wel alsof iedere band een eigen genre wil uitvinden? De laatste jaren heb ik al termen als 'symphonic horror metal' (Cadaveria) en zelfs 'dream metal' (Morning - een band die in feite gewoon gothic metal maakt, alleen minder bombastisch dan de grotere namen) horen voorbijkomen, maar Notre Dame maakt het wel heel erg bont. Op de promo wordt de muziek van deze heren (en dame) aangeprezen als 'electric shock metal', terwijl ik ergens anders weer heb gelezen dat men 'theatrical horror gothic metal' produceert. Nu valt de muziek van Notre Dame dan ook vrij moeilijk in een hokje te stoppen, aangezien men gewoon lijkt te doen waar men zin in heeft, zonder zich aan enige genres te storen of vast te houden.

Mijn voornaamste kritiek op dit album is dat er nauwelijks echt goed uitgewerkte nummers op staan. Het album is dus vrij onsamenhangend en hoewel er zeker enkele grappige momenten op Demi Mondo Bizarros te vinden zijn, komen de meeste nummers wat fragmentarisch over. Ik ben niet bekend met het eerdere werk van de band, maar uit albumtitels als Coming Soon to a Theatre Near You en Nightmare Before Christmas blijkt al dat deze band zichzelf (hopelijk!) niet al te serieus neemt. In ieder geval kan men Notre Dame nageven dat ze zich niet aan enige conventies storen, maar toch vrees ik dat ook dit album, evenals de vorige releases, niet voor veel opschudding gaat zorgen en een beetje in de grijze middenmoot zal blijven hangen.

Na de overbodige intro volgt het aardige Munsters, een vrij eenvoudig nummer dat precies de onsamenhangendheid van de band illustreert. Het nummer bestaat uit een aantal aardige riffs en gaat vervolgens over in een vreemd walsstuk. Het album staat vol met dit soort korte, vreemde nummers die allemaal 'wel leuk' klinken, maar nergens écht weten te overtuigen. Op een nummer als Hitmusic for Hitmen lijkt Marilyn Manson zelfs even op de thee te zijn gekomen. De invloed van deze shockrocker is meerdere malen terug te horen op Demi Mondo Bizarros, met name in de zangpartijen van 'Snowy'. Net als ik denk dat ik alles wel zo'n beetje gehoord heb, krijgen we ook nog eens een op zijn zachtst gezegd verrassende cover te horen, namelijk These Boots Are Made For Walking van Nancy Sinatra, ondersteund door korte, felle riffs die wel heel erg doen denken aan The Beautiful People van Marilyn Manson.

Het moge duidelijk zijn dat Notre Dame niet de meest kant en klare muziek maakt, maar dat hoeft nog niet per definitie een garantie voor succes te zijn. Als de band zich eens iets minder zou bezig houden met geforceerde grappen en grollen (luister maar eens naar de tekst van een nummer als Verbal Diarrhoea) en wat meer met het schrijven van nummers met een kop en staart, zou het mogelijke volgende album best goed kunnen worden. Nu moet de luisteraar het eigenlijk maar doen met een geslaagde cover, enkele aardige nummers en hier en daar een paar sterke riffs.

Tracklist:
1. The Thing...
2. Munsters!
3. The Ride
4. My Ride Into Afterlife
5. The Stripper
6. Verbal Diarrhoea
7. Bon Voyage Mutherfucker!
8. The Master, The Servant And The Slave
9. Beyond The Threshold Of Pain
10. Hitmusic For Hitmen
11. Demi Monde Bizarros
12. S/S Hellride
13. These Boots Are Made For Walking (Bonus Live)
14. The World Is Sick...And So Are We (Bonus Live)