Over Daemon kunnen we kort zijn. Deze schijf is simpelweg de beste Mayhem-plaat sinds Chimera uit 2004. Daarvoor kun je heel wat argumenten bedenken, maar uiteindelijk telt dat de Noren de overbodige fratsen overboord hebben gezet en zodoende veel krachtiger overkomen dan op de vorige twee platen. Niet dat Ordo Ad Chao (2007) en Esoteric Warfare (2014) slechte albums zijn, maar beide werkstukken blijven ook na talloze luisterbeurten vrij moeilijk doordringbare bakbeesten waar overbodige ballast de prima songstructuren regelmatig in de weg zit.

Ik geef overigens toe dat ik nooit een groot fan van zanger Attila Csihar ben geweest. Zijn gehinnik, gekreun en soms ronduit kinderlijke voordracht maakten de voorgangers er niet toegankelijker op. Hij is tevens de reden dat ik het legendarische De Mysteriis Dom Sathanas (1994) zelden draai. Ik heb gewoon niets met dat gehandicapte geluid. Mijn probleem verder. Wie zijn zangkunsten duister vindt, heeft ongetwijfeld gelijk. Dat ik hem op deze nieuwe cd veel beter kan verdragen, komt vooral omdat hij die gekte grotendeels achterwege laat. De Hongaar kiest meestal voor buitengewoon krachtige krijszang die wat mij betreft veel vileiner, duivelser en agressiever klinkt dan dat truttige gemompel.

De woeste vocalen sluiten perfect aan op de compacte en lekker extreme aanpak van de overige muzikanten. Daemon rost namelijk heerlijk weg. Alle nummers steken prima in elkaar en bevatten genoeg details om ook de veertigste luisterbeurt interessant te blijven. Soms komt een effectieve tremoloriff gewoon veel harder binnen dan hak-op-de-tak geouwehoer. Dat de productie ijzersterk is, werkt natuurlijk mee. En dat is wel eens anders geweest. Zeker Ordo Ad Chao heeft een knakensound, die ondanks de pretentieuze praatjes van de bandleden helemaal geen extra meerwaarde aan de plaat geeft. Nee, dan werkt Daemon echt veel beter. Door de goede mix van een Zweed met de naam Necromorbus komt elk instrument perfect uit de verf. Niet onhandig, want Mayhem speelt strak, heftig en bij vlagen melodieus. Er staan zelfs weer wat puntige gitaarsolo's op.

Zo hoor ik deze Noren het liefst. Oerhard en stiekem toch vernuftig. Daemon mag als meer dan geslaagd de boeken in. Misschien spreken we over een paar jaar wel over een klassieker en de beste plaat ooit van Mayhem, hoewel een handvol oude fans ongetwijfeld altijd zal blijven zweren bij het stokoude werk. Mag van mij. Ik vermaak me liever met een professionele opname als deze, die minstens zo duister en direct klinkt.

Tracklist:
1. The Dying False King
2. Agenda Ignis
3. Bad Blood
4. Malum
5. Falsified And Hated
6. Aeon Daemonium
7. Worthless Abominations Destroyed
8. Daemon Spawn
9. Of Worms And Ruins
10. Invoke The Oath