Pijn en Conjurer zijn momenteel misschien wel de meest interessante bands aan het Britse firmament. Beide hangen in de zwaardere en lompere uithoeken van het metaluitspansel. In oppervlakkige zin zou u het doomsludge kunnen noemen, maar daarmee doet u de bands tekort. Wie de bands kent, zal dat beamen. Deze twee bands sloegen vorig jaar de handen ineen voor een eenmalige samenwerking op het Bristolse Arctangent Festival. Daar vloeide deze ep uit voort. En dit jaar prijken hun namen wederom op de poster. De releasedatum valt dan ook samen met het festival.

De naam Curse These Metal Hands is blijkbaar ontleend aan de Britse komische serie The Peep Show. Ik heb het nooit gezien, maar gezien de reputatie van Britse comedy, zal het gortdroog zijn en vol zelfspot zitten. Het is in ieder geval wel een treffende naam voor de plaat. Hij klinkt namelijk verrassend luchtig en plezierig. Ja, echt waar, u leest het goed. De twee bands die doorgaans als ongeremde sloopkogels de boel vakkundig kort en klein meppen, hebben een vrolijke plaat gemaakt. Het klinkt allemaal lekker losjes en opgewekt. Een lollige sessie in de oefenruimte.

Dat is ook te merken aan de productie, die hier en daar wel wat te wensen overlaat. Of anders geformuleeerd: de productie zit meer in de hoek van het werk van Pijn dan van Conjurer. Dat heeft zo zijn charme, maar kan op den duur wel wat ergernis opwekken. Tegelijkertijd is het nergens echt dramatisch. En omdat het allemaal zo losjes klinkt, is dat halve uur voorbij voor u het doorheeft.

Gelukkig wordt er ook nog wel wat in elkaar gebeukt. Het zou toch een gotspe zijn als deze bands, die toch bekend staan om hun vernielingsdrift, ineens hun ware aard zouden verloochenen. Gelukkig is er Endeavour. Een donderslag bij heldere hemel. In een paar minuten tijd wordt de zo kalm opgebouwde rust van de eerste twee tracks aan gort geramd met authentieke grunts en het betere riff- en drumwerk. Een flinke kaakslag na die eerste twee tracks. Twintig minuten voor niets geyogaad.

Maar in het tien minuten durende Sunday klaart het allemaal weer op. Zo'n lekker chill zondagmiddag-riffje dat er zomaar uitrolt. De genietende, elkaar aankijkende bandleden zijn bijna door de speakers heen te horen. En dan moet die zanger er toch zo nodig nog even doorheen grunten. "Wat is het toch ook een clown!" lachen de anderen de paljas van de band toe, terwijl er en passant een laatste lekkere roffel uit de drums rolt.

Tracklist:
1. High Spirits
2. The Pall
3. Endeavour
4. Sunday